Dit verhaal is uitsluitend bedoeld voor ouders

 Dit verhaal is uitsluitend bedoeld voor ouders, moeders, vaders en iedereen die voor kinderen zorgt.

Het is geen verhaal voor kinderen, omdat het een diep en gevoelig bericht bevat dat ons wil laten nadenken over de waarde van tijd en aandacht die we aan onze kinderen besteden.
Als je besluit je gegevens met een minderjarige te delen, doe dat dan met respect en gevoeligheid.
Lees aandachtig en met een open hart .
Verhaal: Thomas' Avondeten
Auteur: Sprookjes voor het slapengaan voor kinderen ©
Er was eens een kleine jongen genaamd Thomas, die elke ochtend haastig naar school ging met een paar munten in zijn zak.
Zijn ouders werkten veel.
Ze zeiden dat alles wat ze deden, voor hem was.
"Als je groot bent, zul je het begrijpen," zei zijn moeder steeds, terwijl ze in de deuropening stond voordat ze naar haar werk ging.

Thomas gebruikte dat geld om koekjes, frisdrank en chips te kopen.
Het waren zoete momenten die hem vreugde brachten... maar slechts voor even.
Tijdens de pauze, terwijl anderen snacks aten of wat hun moeders hadden klaargemaakt, had hij alleen kleurrijke zakjes en suiker bij zich.
Met de maanden begon Thomas steeds vaker ziek te worden.
Hoesten, koorts, vermoeidheid...
Zijn moeder ging naar de apotheek en kocht medicijnen voor hem.
— Het is tijd — zei ze.
— Het zal voorbijgaan.

Maar het werkte niet.
Op een dag vroeg de dokter in het ziekenhuis zijn moeder om te gaan zitten.
Zijn stem was zacht, maar vastberaden.
— Het spijt me. Het is leukemie. In een vergevorderd stadium.

De wereld van zijn moeder stond stil.
— Maar... hoe? Ik... werk voor hem, voor zijn toekomst!
De dokter keek haar teder aan.
— Soms, in onze poging om hen alles te geven, vergeten we hen het belangrijkste te bieden: gezelschap, echte maaltijden, aandacht...
Thomas' lichaam riep meerdere keren om hulp, maar niemand hoorde het op tijd.

Thomas stierf enkele weken later in een ziekenhuisbed. Zijn stem was zwak en hij vroeg zijn moeder of ze nog even kon blijven.
Ze bleef. Eindelijk.
Maar het was al te laat.

Sindsdien staat er in het park bij de school een bankje met een plaquette waarop staat:
"Wacht niet tot je tijd vindt om bij je kind te zijn. Doe het nu. Want werk kan wachten. Liefde niet."

♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
Moraal:
Werk kan je veel geven, maar het zal nooit de omhelzing van een kind, een gezamenlijke maaltijd of een goed gepland gesprek vervangen.
Offer niet wat belangrijk is op voor wat dringend is.
Kinderen hebben minder spullen nodig... en meer aanwezigheid van hun ouders.