Regenboog Boodschap

 Soms wordt het hoofd te vol

en vraagt het hart om ruimte.
Dan is het niet zozeer een reis die we nodig hebben,
maar een herinnering.
Een herinnering aan wie we zijn
zonder ruis, zonder haast, zonder moeten.
Er leeft in ons een stille kustlijn
waar gedachten zacht worden
als golven die het zand kussen
en weer loslaten wat niet langer hoeft.
Daar, onder een denkbeeldige hemel
vol kleur en belofte,
mag je ademhalen zonder agenda.
Mag je voelen dat je geen bestemming hoeft te bereiken,
omdat je zelf de bestemming bent.
Misschien verlangt je ziel niet naar een eiland,
maar naar eenvoud.
Naar het ritme van komen en gaan.
Naar het vertrouwen dat elke zon weer opkomt,
ook na een lange nacht in je hoofd.
Sluit even je ogen.
Voel het warme zand onder je voeten,
de wind die je gedachten uitkamt.
En weet:
de grootste ontsnapping
is thuiskomen in jezelf.