De Onzichtbare Picknick

 De Onzichtbare Picknick

Er was eens een dag die nergens op de kalender stond.
Hij begon zomaar, zonder afspraak.
De zon straalde alsof ze iets wist wat wij nog niet wisten.
En in het midden van een weiland waar nooit iemand kwam,
stond een tafel vol onzichtbaar eten.

Mensen kwamen van overal.
Ze zeiden dat ze het toevallig hadden gevonden.
Een boer, een ballerina, een postbode, een dromer,
een vrouw die alles wist maar niets vertelde,
en een kind met een jas vol geheime vakjes.

Ze gingen zitten.
Ze lachten om niets.
Ze proefden wat er niet te zien was.
En toch werden ze allemaal verzadigd.

De boer zei: “Ik proef rust.”
De ballerina: “Ik proef ruimte om te zweven.”
De postbode: “Dit smaakt als een brief die eindelijk is aangekomen.”
Het kind zei niets, maar keek omhoog en zag iets dat er nog niet was.

Niemand vroeg wie dit alles had klaargezet.
Niemand wilde meer dan er al was.
Niemand was ergens anders met zijn gedachten.

Aan het einde van de dag stond de tafel er nog.
Maar de mensen gingen anders weg dan ze gekomen waren.
Zachter. Open. Alsof ze wisten dat ze niets meer hoefden te zoeken.

En jij?
Je bent er misschien al geweest,
zonder dat je het wist.
Of je gaat er morgen heen,
wanneer je stopt met zoeken en begint met zitten.

De onzichtbare picknick is er altijd.
Voor wie honger heeft naar iets dat niet te koop is.
Voor wie weet dat echt plezier stil en helder is.

---

Laat deze tekst op verschillende manieren werken:
Voor de lach, voor het hart, voor de stilte achter je gedachten.
Voor elk mens, op elk moment dat hij even zichzelf wil zijn.