Als de Ziel Moe Is

 Titel: “Als de Ziel Moe Is”

Er waait iets door de wereld.

Geen storm die bomen buigt,
maar een stille, trage wind
die in harten is gaan zitten.
Een collectieve vermoeidheid.
Alsof zielen op adem liggen.
Alsof we allemaal tegelijk fluisteren:
“Ik ben zo moe.”

Moe van moeten.
Van goed doen en goed blijven.
Van sterk zijn, terwijl niemand ziet hoeveel kracht dat kost.
Van wachten op rust,
op vrede,
op thuiskomen.

Het is geen individuele strijd.
Je draagt niet alleen.
Want onder de glimlach van velen
schuilt een echo die jij kent.
Een verzuchting die universeel is geworden:
“Hoe lang nog, Heer… hoe lang nog, Leven?”

En toch —
temidden van dat alles —
is er hoop.
Niet de luide hoop van een menigte,
maar de stille hoop die groeit in stilte,
zoals een zaadje onder de grond.

Er is een kracht die je draagt,
zelfs als je dat niet voelt.
Er is een licht dat niet uitgaat,
zelfs al zie je het even niet.
Er is liefde die je omhult,
zelfs wanneer je denkt dat je vergeten bent.

Jij bent niet alleen.
Niet nu, niet ooit.
Er zijn miljoenen harten die hetzelfde ritme dragen,
een trage trom die zegt:
“Hou vol. Hou vol. Hou vol.”

Rust is niet het einde,
het is heilig.
Ademen is geen zwakte,
het is gebed.
En elke stap, hoe moeizaam ook,
is een lofzang in de taal van de volhouders.

Vandaag mag je zacht zijn.
Vandaag hoef je de wereld niet te redden.
Vandaag is het genoeg
om gewoon te zijn.
Met je tranen.
Met je stilte.
Met je hoop die nog niet gestorven is.

En als je niets meer weet,
fluister dan dit in je binnenste:

"Ik word gedragen,
zelfs als ik zelf niet meer draag."