Bloemen Boodschap

 In de arena van het leven, tussen de echo van juichende stemmen en het slaan van trommels, ontstaat een stilte. Niet de stilte van afwezigheid, maar van aanwezigheid — een heilige ruimte waar het Zelf zich uitrekt als een schaduw in de avondzon.

De ene mens strijdt met gebalde vuisten, de ander met open handen. Maar beide zoeken ze naar hetzelfde: waarheid, verlossing, een thuiskomen bij iets wat groter is dan woorden.

Want wie zichzelf overwint, is krachtiger dan wie duizend tegenstanders verslaat. En wie durft te luisteren naar het zachte gefluister van zijn ziel te midden van het lawaai, die vindt vrede zonder te vluchten.

We zijn allemaal reizigers, in lichamen die tekenen dragen van de tijd. De littekens op onze huid, de tonen in onze stem, ze getuigen van onze tocht. De een laat zich vallen om weer op te staan. De ander stijgt op in klanken, die tot ver buiten het zicht reiken.

De mystiek leert ons: het licht zoekt de schaduw niet om haar te verjagen, maar om haar te begrijpen. Zoals water niet strijdt met vuur, maar een plek vindt waar beide kunnen bestaan.

Verbind je niet met macht, maar met betekenis. Zoek geen overwinning buiten je, maar rust in het centrum van je wezen. Daar waar strijd en zang samenvallen, ontstaat iets eeuwigs — geen prestatie, geen applaus, maar puur Zijn.

En als je je ooit afvraagt of je op de juiste weg bent…
Let dan niet op de richting van de massa, maar op het ritme van je hart.
Want de ziel kent geen richting, alleen diepgang.

---

“De waarheid schreeuwt niet. Ze zingt. Of ze zwijgt.”