Bloemen Boodschap

 Er is een deur in ons hoofd die vaak op een kier staat.

Een fluistering van ergens anders.
Niet van gisteren, niet van morgen — maar van dat tijdloze nu.
Een ruimte waar stilte danst met het vuur,
waar licht en schaduw elkaar omarmen in een mystiek ritme.

Soms loop je daar, in die innerlijke woestijn.
Het zand brandt onder je voeten, de lucht zindert van verwachting.
En toch — midden in dat lege landschap
hoor je een stem die nooit schreeuwt.
Een stem die zegt:
“Word wie je werkelijk bent,
niet wie je geleerd hebt te zijn.”

De wereld wil je vormen.
Met wetten, met roem, met dromen die nooit de jouwe waren.
Maar diep in jou ligt een oerkracht te slapen —
geen macht van bezit,
maar de pure vrijheid van zijn.

Als je durft,
als je echt durft,
open dan die deur.
Zet één voet in het onbekende.
Laat je gidsen door het innerlijk vuur
dat nooit is uitgedoofd, alleen vergeten.

Daar vind je geen antwoorden,
maar wel de juiste vragen.
Geen zekerheid,
maar wel echtheid.
En een liefde die wild is als de wind
en zacht als het einde van een droom.