Bloemen Boodschap

 Ik heb heel wat wegen bewandeld. Zachte paden vol zon, ruwe stenen onder m’n voeten, en soms ook die lange eenzame snelweg waar je alleen het ruisen van de wind hoort. Maar zelfs daar, als de stilte zo luid werd dat ze begon te zingen, hoorde ik een stem. Niet van buiten, maar vanbinnen.

Een stem die fluisterde: liefde is altijd sterker dan de nacht.

Ik heb mensen zien lachen terwijl hun hart brak. Ik heb zelf gelachen terwijl ik viel. Maar telkens weer werd ik opgevangen. Door iets groters dan ik. Noem het God, noem het licht, noem het de ziel van de muziek die nooit zwijgt. Wat ik wel weet: elke noot die oprecht gezongen wordt, tilt ons een beetje hoger.

Soms sta je daar, alleen in een kamer vol mensen. En toch voel je dat er iets met je meeloopt. Iets wat je optilt, wat je herinnert aan wie je werkelijk bent. Niet de roem, niet de glans, niet het masker. Maar dat stille, vurige licht dat blijft branden zelfs als het doek valt.

Ik wil zeggen: laat je niet vangen door het donker. Er zit kracht in zachtheid. Moed in tranen. En de echte sterren, die zitten niet alleen in de hemel — ze zitten in jou, als je kiest voor liefde, telkens opnieuw.

Dus zing je lied. Loop je weg. Bid als je wil, dans als je kan, huil als je moet. Maar weet: je bent nooit alleen. Zelfs niet op je donkerste dag.

Want liefde — liefde blijft altijd overeind. En zij kent geen afscheid.