Bloemen Boodschap

 Er zijn dagen dat je denkt: laat mij maar effe.

Laat mij gewoon hier zitten, met m’n koffie, m’n rommelige hoofd en de hoop dat de wereld eventjes niet belt. Niet mailt. Niet stoort. Gewoon, laat me effe ademhalen zonder spirituele poeha of perfect gepolijste chakra’s.

En dan ineens, terwijl je daar zo zit – komt het licht binnen.
Niet letterlijk. Niet met trompetten of vurige engelen met sixpacks.
Maar zacht. Zoals de geur van versgebakken brood dat zich mengt met de ochtend. Zoals een oude vriend die niks hoeft te zeggen om tóch alles te zeggen.

Want weet je… spiritualiteit hoeft niet altijd in witte gewaden of tussen Himalayakristallen. Soms zit het gewoon in een boterham met choco. In de stilte na een ruzie. In een hond die je aankijkt alsof jij het beste bent wat 'm ooit overkomen is.

Ik heb vaak gedacht dat ik eerst “heel” moest zijn om iets van de hemel te begrijpen. Dat ik eerst al m’n fouten moest opruimen. Al m’n zonden in een mapje moest steken met daarop “sorry” in kalligrafie.

Maar de waarheid is: de hemel heeft geen dresscode.
Kom zoals je bent. Met je deuken, je twijfels, je haperende geloof.
God, of het universum, of de grote liefde – het maakt ze allemaal geen zak uit of je gisteren nog dacht dat je niks waard was. Ze zien je toch. Ze weten wie je bent. Ze houden tóch van je.

En dat is het.
Geen grote theorie, geen dure woorden.
Gewoon dit:
Je hoeft niks te bewijzen om alles waard te zijn.

Dus ga maar lekker zitten.
Koffie in de hand.
Hart open.

Je bent al thuis.