Vroeger kwamen families nog bij elkaar
Vroeger kwamen families nog bij elkaar.
Zonder agenda, zonder haast.Er werd aangeklopt, niet geappt.
Er werd geluisterd, niet alleen gelezen.
Men zat aan tafel, keek elkaar in de ogen,
en voelde: wij horen bij elkaar.
Vandaag is dat anders.
Iedereen leeft zijn eigen leven.
Druk met werk, druk met zichzelf,
druk met alles, behalve met elkaar.
De telefoon blijft stil, het huis klinkt leeg,
en de tijd tikt onverbiddelijk door.
Er zijn moeders en vaders die hun kinderen zelden nog zien. Kinderen die opgroeien zonder de geur van oma’s soep,
zonder de warme hand van opa op hun schouder. Broers en zussen die ooit onafscheidelijk waren,
maar nu vreemden lijken in elkaars leven.
Voordat je het weet is hij of zij er ineens niet meer……
Dat stoel aan tafel leeg blijft.
Dat stem niet meer belt.
Dat gemiste bezoek wordt een gemiste kans.
En dan hoor je ineens: “Had ik maar…”
Maar dan is het stil. Voorgoed stil….
Een stilte die snijdt, omdat ze gevuld is met gemis.
Lieve mensen, laten we niet wachten tot het te laat is. Niet tot de stoel leeg is,
de bloemen verwelkt zijn, en de woorden niet meer gezegd kunnen worden.
Nog altijd tikt de klok… maar de vraag is, hoelang nog?
@Leen Koster
Reacties
Een reactie posten