Jaloezie en afgunst

 Jaloezie en afgunst

Samira Touil - Calabrese

Jaloezie kronkelt, verraderlijk en wreed,
Ze bijt stil en verbrandt de vonk.
Dit langzame gif sijpelt naar binnen, het vreet meedogenloos weg,
En klauwt het hart zwaar van donkere duisternis.

Benijdt een gezicht, een glans, een vlam,
Het steelt in het geheim het licht van een ziel.
Wij zouden graag in onze handen willen grijpen wat schijnt,
Zonder het te zien dooft dat verlangen ons leven uit.

Jaloezie sluipt binnen, een aanhoudend gif,
Ze ziet de ander gelukkig en laat ons beven achter.
Door te zoeken naar wat hij heeft, vergeten we wie we zijn,
En de geest bezwijkt onder het gewicht van spijt.

Maar het verlangen dat knettert en brandt in onze aderen,
Brengt alleen as en voedt onze ketens.
Het steelt de vrede, het erodeert onze dagen,
Het vreet de kalmte weg en verstikt de liefde.

Wijsheid adviseert in het geheim een ​​zacht pad:
Kijk nooit te moorddadig,
Omdat de schittering van de ander zijn eigen bestwil is,
En jouw pad is ergens anders, ver weg van deze rampzalige sluier.

Dus leer je eigen lot te koesteren,
En laat de vrucht van zijn tuin aan de andere kant over.
Geluk bloeit ver van koortsige ogen,
In het vredige hart zaait het een zoet sap.