Het eerste gezicht van Jezus dat te jong vertrok
Het eerste gezicht van Jezus dat te jong vertrok.
Voordat er in de wereld een aantal Jezus' in de bioscoop waren, was er één die voor altijd in het verbeeldingsspel was geplaatst.
Zijn naam was Jeffrey Hunter. Hij was niet zomaar een acteur. Hij was de Hollywood-hartthrob van de jaren 50, de jongen met de heldere ogen, de perfecte glimlach en die moeiteloze camera-aanwezigheid.
Toen regisseur Nicholas Ray hem koos om Jezus te spelen in King of Kings (1961), waren velen verontwaardigd. Zo'n jonge Jezus? Zo knap? Zo menselijk?
Maar Jeffrey Hunter was 33 jaar oud. Precies de leeftijd van Christus.
En toen hij op de scherm verscheen, met lang haar, een baard, een witte roek en die serene blik die eruitzag alsof hij de camera zag, begreep de wereld. Hij was niet acteerend als Jezus. Hij was Jezus voor een heel generatie.
Zijn gezicht werd een stempel. In de schilderijen van oma's, in kalenders, in kerken, in catechism-boeken. Miljoenen mensen baden terwijl ze zijn gezicht zagen zonder zijn naam te weten.
Na King of Kings, sloot Hollywood zijn deuren voor hem. Niemand wilde hem zien als een cowboy, als een soldaat, als een hartthrob. Voor iedereen was hij al Jezus voor altijd.
Hij verliet jong. Te jong. Net als de zeer veelbelovende Jezus die hij gaf leven.
Hij was het eerste gezicht van Jezus in de moderne bioscoop. En misschien, de meest onvergetelijke.
Omdat er gezichten zijn die niet verouderen. Ze worden gewoon eeuwig.

Reacties
Een reactie posten