Het is omstreeks 1910

 Het is omstreeks 1910. We staan op het Amsterdamse Jonas Daniël Meijerplein. Precies op de hoek met de smalle Lazarussteeg kijkt een grote groep buurtbewoners nieuwsgierig in de lens. Jongens dragen de kenmerkende platte petten uit die tijd.

In het middelpunt poseert een man trots bij zijn houten handkar. Hij verkoopt matzes. Op de kar liggen de opvallende grote, ronde trommels en in papier gewikkelde rollen hoog opgetast. Deze ongedesemde broden zijn, zeker rond het Joodse paasfeest Pesach, niet aan te slepen in deze levendige buurt.

Achter de verkoper staat het grote stenen gebouw op nummer 1-3. Dit is het robuuste politie-afdelingsbureau. Jaren na deze foto krijgt het pand een inktzwarte geschiedenis.

Tijdens de beruchte razzia's van februari 1941 worden hier talloze Joodse Amsterdammers verzameld. Temidden van die verschrikkingen toont de Amsterdamse hoofdinspecteur Pieter André Kater enorme moed.

Hij zet de achterdeur van het bureau aan de Lazarussteeg stiekem wagenwijd open. Tientallen mensen ontsnappen zo aan deportatie. Kater wordt later voor deze verzetsdaad ontslagen, maar gaat de geschiedenis in als een ware held.

Is inmiddels alles weg van dit straatbeeld? Ja, helaas wel. Wie vandaag op deze exacte plek staat, herkent werkelijk niets meer terug. Zowel het politiebureau als de eeuwenoude Lazarussteeg verdwijnen in de jaren zestig compleet onder de slopershamer.

Ze maken meedogenloos plaats voor de grootschalige aanleg van de IJtunnel en het drukke asfalt van het Mr. Visserplein. De bruisende Jodenbuurt van 1910 leeft op dit stukje Amsterdam nu alleen nog voort op deze indrukwekkende foto.