Het is nacht in Schönbrunn

 Het is nacht in Schönbrunn. De kaarsen zijn al uitgevallen. Het hele paleis, met zijn goud, tapijten en portretten van voorouders die in stilte oordeelen, lijkt zijn adem te houden.

Zij, Sissi, ligt op het keizerlijke bed. Niet als keizerin, maar als vrouw. Ze draagt nog steeds haar witte tullejurk, die ze zo haatte omdat ze te zwaar was, maar nu zonder korset, zonder protocol. Haar lange bruine haar, met de kleine diamanten die haar tot een legende maakten, vallen los op het kussen. Ze is bleek, moe van het vluchten. Van Hongarije, van Wenen, van zichzelf. Ze kijkt naar hem met die droevige zoetheid die Romy Schneider zo goed kende: Ik hou van je, maar ik zou nooit kunnen zijn wat jouw imperium nodig had.

Hij, Francisco José, de man die om 4 uur 's ochtends opstond om een keizerrijk van 52 miljoen mensen te houden, is op zijn knieën. Er is geen paleis, geen kaarsen, geen keizerlijk bed. Alleen een steiger.

Sissi verliet het Beau-Rivage Hotel om de boot te nemen naar Montreux. Ze was een mysterieuze figuur als "grafvrouw Hohenembs", met haar lakei Sztáray. Ze droeg geen escorte, zoals verboden was. Ze liep snel, zoals ze altijd deed, bijna weg.

Luigi Lucheni, een 25-jarige Italiaanse anarchist die naar Genève was gegaan om een prins te vermoorden en die hem niet had gevonden, zag haar. Hij droeg een scherp driehoekig mes als een zakmes, verborgen in een tak.

Hij sloeg haar rechtstreeks in de borst. Het was zo snel en scherp dat ze opstond. Hij dacht dat hij haar slechts een krachtig slag had gegeven. Hij bleef lopen tot de stoomboot in Genève. Daar viel hij in. De mes had haar hart doorboren, maar de strakke korset en de sluier hielden de bloeding gedurende enkele minuten in toom. Genoeg voor geen afscheid.

Toen Francisco José het telegram in Schönbrunn twee uur later ontving, sloot hij zichzelf in. Zijn cameramonteur hoorde hem zeggen: "Niets is mij in deze wereld toegestaan."

Hij had zijn zoon Rodolfo in Mayerling verloren, zijn eerstegeboren kind op twee jaar, zijn broer Maximilian in Mexico, en nu haar, de enige persoon die hij echt onvoorwaardelijk liefhad, sinds die zomer van 1853 in Bad Ischl.

De afbeelding (hier viel zij ziek, niet dood) gaf ons de afscheid die het leven hen weigerde: op zijn knieën, met zijn handen verstreken, in staat om alles te zeggen. De realiteit was een lege steiger in Zwitserland en een telegram.