Het spijt me


 Het spijt me dat ik je niet kon blijven houden, hoe hard ik ook bleef vechten om je hier te houden bij mij.

De duisternis kwam sneller dan mijn hoop kon volgen, en ik bleef zoeken naar een sprankeltje licht dat je terug naar mij zou brengen.
Als ik kon, zou ik duizend morgenden opgeven om die ene dag opnieuw te mogen beleven. Om nog één keer meer tijd te krijgen. Nog één keer jouw aanwezigheid te voelen.
Maar tijd is soms genadeloos. Ze neemt wat we liefhebben, zonder te vragen of we er klaar voor zijn.
Je gleed stilletjes uit mijn armen, zoals zand dat je niet kunt tegenhouden, hoe stevig je het ook probeert vast te houden.
Nu blijft de stilte achter. En een gemis dat ik niet altijd onder woorden krijg.
Maar één ding weet ik zeker: als liefde genoeg was geweest om je te redden, dan was je nooit weggegaan.
Dus draag ik jou nu verder mee, in elke herinnering, in elke traan, in alle liefde die nooit zal verdwijnen.
Voor altijd in mijn hart.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster