War of the Worlds (televisieserie uit 2019) - Review

The War of the Worlds is een Britse driedelige miniserie, die in november 2019 werd uitgezonden door de BBC. Robert Carlyle (Stargate Universe) speelt de rol van de wetenschapper Ogilvy. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1898 van H. G. Wells.


Het verhaal begint in de Engelse stad Woking in het jaar 1905. Een aantal nietsvermoedende personages krijgt op een dag te maken met een buitenaardse invasie. Dit zijn o.a. de journalist George, zijn zwangere geliefde Amy, zijn broer Frederick en een astronoom genaamd Ogilvy.

Samen moeten ze de strijd aangaan met een mysterieuze vijand die hen op alle fronten superieur is, afkomstig van de planeet Mars. Ondertussen zien we flashforwards naar een post-apocalyptische toekomt.

__________________

Review:

Martianen komen van Mars om de mensheid uit te roeien.
Stel je een wereld voor waarin de wereld in 1906 niet door de Eerste Wereldoorlog wordt binnengevallen, maar door Marsbewoners.
Na talloze bewerkingen en kopieën van H.G. Wells' <i>The War of the Worlds</i>, komt deze BBC-adaptatie eindelijk dichter in de buurt van wat fans zullen waarderen. De speciale effecten, met name die van de aliens, zijn goed uitgevoerd, hoewel de mise-en-scène en het aantal shots beperkt zijn door het budget. Hulde aan regisseur Craig Viveiros en zijn team voor een aantal visueel verfrissende veranderingen, met name de hitteflits.
De sfeer is niet zo donker of sinister als in Jeff Waynes musicalbewerking en het gevoel van verwoesting en angst is niet zo beklemmend als het had kunnen zijn. De Edwardiaanse setting is passend en welkom, maar de politieke correctheid en moderne thema's worden er wat geforceerd in gepropt en iets te voor de hand liggend gepresenteerd. Afgezien daarvan volgt de film de verhaallijn van de roman vrij nauwgezet.
Het script van Peter Harness is hier en daar wat onhandig, de niet-lineaire chronologische sprongen zijn onnodig en de Martianen en Georges lot lijken een ondergeschikte rol te spelen ten opzichte van wat secundaire plotpunten zouden moeten zijn, maar het acteerwerk is goed. Door budgetbeperkingen wordt veel via dialogen verteld in plaats van getoond. Wat Viveiros laat zien, is visueel goed uitgevoerd, maar deze versie mist de zo gewenste filmische sfeer. Het is niet perfect, maar gezien het budget is het een goede poging tot The War of the Worlds en is het prijzenswaardig veel beter dan de DTV-, kabel- en videoproducties die eruitzien als films.
De cast tilt de productie naar een hoger niveau, ook al leent het script zich niet volledig voor hun talenten. Eleanor Tomlinson is subliem, Rafe Spall is indrukwekkend en Robert Carlyle, wiens kleine rol, hoewel eigenzinnig, verrassend vlak is. De bijrollen zijn allemaal goed. Tomlinson geeft echter wel diepgang aan een personage dat voornamelijk verdrietig en in paniek is.
Toen ik begon te kijken, was ik enthousiast, omdat ik eindelijk een authentieke verfilming van Wells' boek zou zien. Ik vond de negentiende-eeuwse setting en de opening met een citaat van de auteur en de Marsfoto's, net als in het verhaal, erg goed. Het liefdesverhaal stoorde me niet echt; het was gewoon een manier om het verhaal een menselijk tintje te geven. Natuurlijk herkende ik de feministische emancipatie-invalshoek, maar ook dat stoorde me niet, omdat ik vond dat de actrice het goed speelde, en het was bovendien de tijd van de suffragettes. Ik vond de scène op de landingsplaats mooi, hoewel die anders was dan in de roman. Ik vond het ontwerp van de driepoten met hun beweegbare poten mooi, omdat ze een realistischer bewegingspatroon leken te geven dan de rechte poten. Ze hadden echter wel robuuster gemogen met glanzend metaal en tentakels. Zoals anderen al hebben opgemerkt, was het ontwerp van de aliens zelf, hoewel monsterlijk, problematisch omdat ze geen manier leken te hebben om gereedschap vast te pakken. Ik redeneerde dat ze wel over verbazingwekkende telekinetische vermogens moesten beschikken... De sfeer in de tweede helft werd erg zwaar en nogal deprimerend en vond ik een zwak einde. Er had zeker meer interactie kunnen zijn tussen de buitenaardse machines en de strijdkrachten. De film miste op dat vlak actie.
Al met al, ondanks het ontbreken van die urgentie of de ontwikkeling die de musical zo goed wist te bewerkstelligen, is het ongetwijfeld somber, maar je kunt niet anders dan het gevoel hebben dat ze Waynes versie zouden moeten verfilmen, maar dan in de juiste setting en periode, met een deel van de muziek (zonder de zang) als filmmuziek. Maar Marsbewoners kunnen nu eenmaal niet kieskeurig zijn, denk ik. Net als andere verfilmingen faalt ook deze misschien gedeeltelijk, niet alleen door de aanpassingen, maar vooral omdat wat je in je verbeelding kunt creëren veel groter is dan wat ze op het scherm kunnen laten zien.
Het verhaal is dus niet 100% trouw aan de klassieker van Wells. So what? Geen enkele film gebaseerd op dit boek is dat. Dat betekent niet dat ze niet goed zijn. Persoonlijk vond ik deze film dichter bij het originele verhaal staan ​​dan alle andere. Ik heb er enorm van genoten en ik ben een grote fan van War of the Worlds. Ik vond het acteerwerk uitstekend, vooral Eleanor Tomlinson in de rol van Amy.
Het is een kleinere productie, dus ik had geen overdreven Hollywood-effecten verwacht, maar wat er was, was goed en zag er niet nep uit.