White Bird (film) Review

 White Bird is een Amerikaanse dramafilm uit 2023.

"One act of kindness lives on forever."

Julian Albans wordt van school gestuurd vanwege zijn pestgedrag jegens een jongen met een zeldzame, aangeboren aangezichtsafwijking. Hij krijgt later bezoek van zijn grootmoeder uit Parijs en wordt getransformeerd door haar opmerkelijke verhaal van medeleven en moed. Als meisje in het door nazi's bezette Frankrijk duikt Julians grootmoeder onder met de hulp van een schoolvriend, een jongeman die alles riskeert om haar de kans te geven te overleven. Samen vinden ze schoonheid en liefde in de geheime wereld die ze zelf hebben gecreëerd.

 In deze betrekkelijk traditioneel verfilmde oorlogsherinnering staat de kracht van verbeelding tegenover de grimmige realiteit.

______________________

Review:

White Bird was een goede film, maar ik vond Wonder beter. Het was voor mij niet zo goed als Wonder, maar het gaf me wel hetzelfde emotionele gevoel en was zeker de moeite waard om te kijken.
Een aangrijpend portret van ware moed. Een portret van mensen die ervoor kozen lief te hebben in plaats van te haten. Een verhaal over overleven omdat iemand genoeg om je gaf om je te redden. Een meisje dat opgroeit in een tijd en op een plek waar haat heerste. In het door de Tweede Wereldoorlog bezette Frankrijk drijven de nazi's en Franse collaborateurs Joden op. Dit is het verhaal over hoe een meisje werd gered door volslagen vreemden en deel ging uitmaken van hun familie.
De film focust op vriendelijkheid, moed en hoe een kleine daad iemand voor altijd bij kan blijven. Het heeft een langzamer en serieuzer tempo, vooral omdat het verhaal zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, wat het heel anders maakt dan Wonder. Het is emotioneler en zwaarder, maar draagt ​​nog steeds een belangrijke boodschap uit.
Helen Mirren leverde een sterke prestatie en bracht veel gevoel in het verhaal en gelukkig was haar rol niet zo groot, ik vind haar zelf niet zo leuk om naar te kijken.
Het verhaal
begint met prachtige, pittoreske, magische scènes uit haar kindertijd, waarin Sara met haar ouders speelt in een bos vol boshyacinten vóór het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, allemaal begeleid door betoverende muziek.
Sara is nu een tiener en speelt... Sara, een stralend meisje (gespeeld door Ariella Glaser), leidt een heerlijk leven en doet met vrienden al die fantastische dingen die tieners doen. Dan verandert op een dag op school alles. Aan het einde van de dag gaat ze thuis thee drinken, met het gevoel dat er iets niet klopt, maar ze begrijpt niet precies wat. Haar ouders proberen het haar aan tafel uit te leggen. Haar moeder is net ontslagen van haar baan aan de universiteit, en dan komen de Duitsers ook nog eens naar hun idyllische Franse dorpje. Sara en haar familie zijn Joods.
Terwijl de spanning in het dorp toeneemt, begrijpt Sara nog steeds niet waarom of waar deze vooroordelen vandaan komen. Dan, tijdens de les op school, wordt ze samen met andere kinderen plotseling buitengesloten. De school is getipt: de Duitsers komen de Joodse schoolkinderen ophalen.
De kinderen verzamelen zich aan de rand van het bos en proberen te ontsnappen, maar ze worden allemaal gepakt, behalve Sara. Doodsbang en verkleumd wordt Sara gevonden door haar klasgenoot Julian Beaumier, buitengewoon goed gespeeld door Orlando Schwerdt. Julian, een gehandicapte jongen met polio, neemt Sara mee naar huis naar zijn ouders en verstopt haar in hun schuur. Daar blijft ze de rest van de oorlog, verborgen voor de Duitsers.
En zo ontvouwt zich een prachtig, maar ook aangrijpend verhaal, waarin een mooie relatie ontstaat tussen Sara en haar klasgenoot Julian.
Met een betoverende tienerfantasie die alle kanten opgaat, en verbluffende computergegenereerde beelden van scènes waarin ze door de straten van Parijs rijden, vervolgens naar Afrika en New York worden getransporteerd – kortom, betoverende scènes – worden Sara en Julian langzaam verliefd.
Met subliem camerawerk en elke acteur die zijn of haar personage op een fantastische manier neerzet, weet deze magnifieke film je van begin tot eind te boeien. De film eindigt met een emotioneel slot en is een film die je keer op keer kunt bekijken, want hij roept nog steeds emoties op. Een geweldige film in alle opzichten.