The Five (TV series) Review

Harlan Coben's The Five :

  In 1995 zijn Mark, Danny, Slade en Pru twaalf als ze het bos in gaan met Jesse, het vijfjarige broertje van Mark. Jesse is een stuk jonger dan de rest van de groep, en ze doen gemeen tegen hem. Ze sturen hem terug naar huis, al weten ze niet dat het de laatste keer is dat ze hem zien. Twintig jaar later is Danny detective geworden en als hij een brute moord op een jonge vrouw onderzoekt, duikt het DNA van Jesse op de moordlocatie op. Hij deelt het nieuws met zijn oude vrienden en wil het tot de bodem uitzoeken. Wat deed de jongen op het plaats delict? En is er kans dat Jesse nog leeft?
______________________

Review:

Uitstekende serie. Echt meeslepend, je denkt dat je weet wat er aan de hand is, maar dan blijkt het niet zo te zijn. Je blijft gissen en je raakt helemaal in de war terwijl je probeert te ontrafelen. Een van Harlen Cobens beste series, en dat heeft veel te maken met de cast, die echt goed acteert.
Er gebeurt ontzettend veel in deze serie van tien afleveringen. Het grote aantal afleveringen kan een uitdaging vormen om de kijkers geboeid te houden, vooral omdat het verhaal begint met een specifiek incident waarbij vier oude vrienden betrokken raken. Maar omdat er ook veel spannende zijverhalen zijn, blijft de interesse behouden tot de sensationele ontknoping in de tiende aflevering. Niet alles is even geloofwaardig, maar als je dat negeert, kun je vele spannende avonden doorbrengen met deze serie, waarin enkele van de beste Engelse acteurs zowel hoofd- als bijrollen spelen.
Alle drama is manipulatief. Alles, van wie we toejuichen en wie we uitfluiten tot waar het verhaal ons naartoe leidt, is het resultaat van de manier waarop de maker de dramatische machine heeft geconstrueerd. Niets nieuws onder de zon, natuurlijk: zo werkt elke vorm van storytelling.
Harlan Coben is een behoorlijk goede regisseur. Hij kent de clichés waar we in trappen. Hij weet welke situaties onze empathie, onze woede en onze nieuwsgierigheid zullen opwekken.
Hij is ook Amerikaans, en ondanks de Britse setting en personages is The Five in wezen een Amerikaanse serie. De accenten mogen dan verschillen, maar de knoppen die hij indrukt, zijn allemaal in de VS geïnstalleerd. Er is geen reden waarom deze serie zich op deze locatie moest afspelen: het had zich overal in een Amerikaanse buitenwijk kunnen afspelen, Cobens gebruikelijke omgeving, zonder ook maar iets te veranderen.

GROTE SPOILERS:

The Five is gebaseerd op een aantal van de meest ongelooflijke toevalligheden die je ooit zult zien. En het vraagt ​​ons dingen te accepteren die simpelweg te gek voor woorden zijn. Wat betreft toevalligheden: we moeten accepteren dat een jonge jongen, ontvoerd en opgevoed door iemand uit zijn buurt, toevallig een baan krijgt bij hetzelfde politiebureau als een van de jongens met wie hij was toen hij verdween, en wiens vader toevallig de agent is die het oorspronkelijke "ontvoeringsonderzoek" leidde. En we moeten geloven dat de zoon van die agent niet alleen zelf agent is, maar ook de rechercheur die twintig jaar later het onderzoek leidt, ondanks dat hij op de dag van de verdwijning bij de vermiste jongen was en duidelijk een belangrijke getuige van de misdaad. Iedereen weet dit, maar niemand stelt de vraag of hij wel aan de zaak zou moeten werken. Zoiets zou nooit gebeuren bij een Amerikaans politiekorps, en ik denk ook niet bij een Brits korps.
Ook andere elementen zijn verontrustend. De broer van de vermiste jongen zou een succesvol advocaat zijn, maar hij verricht nooit daadwerkelijk juridisch werk en komt zelfs zelden op kantoor. De rechercheur werkt met zeer weinig toezicht en neemt vaak lange periodes vrij om persoonlijke zaken af ​​te handelen. (Ik had die baan graag gehad!) De vrouwelijke hoofdrolspeelster is een arts die een succesvolle praktijk opgeeft om pro bono te werken in een opvanghuis voor weggelopen jongeren, zonder daar economisch nadeel van te ondervinden en ogenschijnlijk alles te kunnen doen wat ze wil, wanneer ze wil, en er zelf voor te betalen. Dit gebeurt niet in het echte leven (de meeste bazen verwachten dat je, je weet wel, op je werk verschijnt en iets DOET voor je loon). Elk personage in deze serie leeft in een wereld die totaal anders is dan de onze, waar iedereen zomaar uit zijn kantoor of huis kan verdwijnen om welke persoonlijke kruistocht dan ook te beginnen. (Er is ook een subplot die, hoewel grimmig en gewelddadig, volledig irrelevant is voor het verhaal. Aan het einde van de serie is deze subplot gewoonweg verdwenen, zonder dat iemand zo onbeleefd is om te vragen waarom.)
De cast is erg sterk, vooral Lee Ingleby, een acteur die nog nooit heeft teleurgesteld. Ingleby slaagt erin ons af te leiden van het geweld en de moorddadige oplossingen van zijn personage. De onnavolgbare Honeysuckle Weeks wordt echter onderbenut: haar rol had net zo goed door een deurstopper gespeeld kunnen worden. Tom Cullen draagt ​​de serie grotendeels en hij doet dat met verve, met een overtuigende, nooit overdreven vertolking van een man die geobsedeerd is maar consequent rationeel blijft. Sarah Solemani weet haar personage ook geloofwaardig te maken, zelfs wanneer ze dingen doet die we van geen enkele moeder zouden verwachten. Zoals het verlaten van haar eigen man en dochter.
Net als bij Cobens romans is het het beste om niet te veel vragen te stellen. Want als je dat wel doet, zie je de mechanismen en trucjes die dit plot voortstuwen als kunstgrepen. En, zoals bij veel van dit soort series, had het geheel in maximaal vijf afleveringen afgerond kunnen worden. Het is veel te lang voor een verhaal als dit.
Ik was sceptisch of deze serie zo goed kon zijn, omdat sommige romans van Harlan Coben me hebben teleurgesteld. Halverwege wordt het een beetje verwarrend... Maar blijf kijken, want de beloning is enorm.