Brave New World (TV Series 2020) Review

 Brave New World is een Amerikaanse sciencefictiondramaserie die losjes gebaseerd is op de klassieke roman met dezelfde naam uit 1932 van Aldous Huxley .

De serie draait om John, die verhuist van de Savage Lands naar New London. De inwoners van New London leiden een anti-monogame, anti-solipsistische en hedonistische levensstijl. Zijn moeder (Linda) helpt hen ontsnappen uit de Savage Lands, maar komt daarbij om het leven. Hoewel ze haar zoon een beter leven wenst, besmet Johns subversieve invloed de samenleving van New London en vernietigt deze uiteindelijk door de acceptatie van het immorele kastenstelsel door de inwoners te ondermijnen. Na deze gebeurtenissen krijgt de AI van New London (Indra), die nu belichaamd is in Johns ex-beste vriend (Bernard), de taak om de inwoners van de Savage Lands minder "wild" te maken, terwijl Johns ex-vriendin (Lenina) juist wordt aangesteld om New London "wilder" te maken.

Bron : WikiPedia
_____________________________

Review:

Deze bewerking blijft qua concept trouwer aan Huxley's roman dan verwacht, maar heeft het uitgangspunt wel erg ver doorgetrokken en te veel gratuit seks met een R-rating toegevoegd.
Ik ben geen preutse, maar de redelijk brave, maar frequente seksscènes in de serie maakten het kijken eerder vermoeiend dan boeiend.
Ik heb het echt geprobeerd, want ik ben dol op goede sciencefiction, vooral die over dystopische toekomstvisies. We zijn immers in 2026 in onze eigen dystopische toekomst beland en die is nog steeds springlevend, maar het is niets vergeleken met dit.
Ik heb alle 9 afleveringen bekeken en vond het uiteindelijk een beetje teleurstellend. Het wist mijn aandacht niet vast te houden en ik betrapte mezelf erop dat ik aan andere dingen dacht terwijl ik probeerde te kijken. Ik vond het nogal rommelig.
Sommige acteurs, ik snap echt niet hoe ze aan die rol zijn gekomen. Verschrikkelijk acteerwerk. Traag tempo.
Het is heel erg moeilijk om de laatste aflevering te bekijken, zo verschrikkelijk is die.
De meest egoïstische, tegendraadse man met een messiascomplex in deze driehoek (...hij kleedt zich trouwens ook helemaal in het zwart...) leidt een gewelddadige slachting, uitgevoerd door een stel mentaal gehandicapte slavenarbeiders, waarbij miljoenen onschuldigen worden gedood en alles wat ze hebben opgebouwd wordt vernietigd, zodat ze als primitieven in de wildernis kunnen leven. (Een fantasie waar deze geliefden mee flirten tijdens hun affaires)
In plaats van een verhaal te vertellen over een individu dat vecht tegen een dystopische samenleving, is het een generiek cliché van een romantisch liefdesverhaal geworden, zoals je in elke andere serie ziet. John zou een intellectueel mens moeten zijn, een liefhebber van Shakespeare, een nobele wilde. In deze serie is hij echter gewoon weer een boze kerel die verliefd wordt op een mooi meisje. De dialogen zijn soms goed, soms slecht. Er zitten wel een paar goede momenten in.
(Waarom kunnen ze in zo'n geavanceerde samenleving geen robots gebruiken? Ze kunnen dagelijks de ruimte in, een complete metropool honderden meters boven de grond bouwen, een universele informatiematrix hebben... Omdat de schrijvers dan echt aan de slag zouden moeten en een rebellenklasse zouden moeten creëren waarmee de kijker zich kan identificeren. Oh, en geen bewakingscamera's en echt beveiligingspersoneel om degenen die zich niet laten 'heropvoeden' aan te pakken.)
De schrijvers wilden de kijker waarschijnlijk inspireren met een meeslepende emancipatie van de onderdrukten en van de ziel (iets wat de schrijvers gelijkstellen aan ongefilterde en ongecontroleerde negatieve emoties en de manifestatie daarvan in gewelddadige acties) en een hervorming naar een rechtvaardigere samenleving (ze denken dat de 'macht is recht'-maatschappij van aflevering 2 perfecter is, en als je het daar niet mee eens bent, verdien je het letterlijk om vermoord te worden), maar dit alles bewijst juist het tegenovergestelde. De waarheid is dat het juist aantoont hoe gemakkelijk verkrijgbare, heilzame geneesmiddelen (zonder aantoonbare bijwerkingen), polygamie en een geordende en beschaafde samenleving daadwerkelijk goed zijn.
Pogingen om de culturele keerzijden van deze samenleving te laten zien, worden ondermijnd door interne tegenstrijdigheden. De poging om het gebrek aan kunst en muziek te tonen, wordt tegengesproken door montages van mode, gedetailleerde landschapsarchitectuur, goed interieurontwerp, geweldige elektronische muziek in de clubs en zelfs prijsuitreikingen voor hun filmische equivalenten.
Het komt er uiteindelijk op neer dat dit een naïef liefdesverhaal is. De negatieve implicatie die de schrijvers benadrukken, is de onmogelijkheid van seksuele monogamie. Maar emotionele monogamie en vriendschappen zijn wel toegestaan. Begrijpen de schrijvers dan niet waarom koningen en koninginnen al millennia lang harems, minnaressen en hoeren hebben, en tegelijkertijd ook nog eens geprezen en gezegend worden door de religieuze autoriteiten? (uiteraard met andere maatstaven voor de armen en het proletariaat).
Wat een kinderachtige kijk op de wereld in zo'n serie waar orgieën aan de orde van de dag zijn en dates zeldzaam.
 Als je naakte mensen met iedereen wilt zien vrijen zonder echt verhaal of plot, dan zul je deze serie leuk vinden.