Twin Peaks (TV Series 1990–1991) Review

 Houthakker Pete Martell vindt het lichaam van een overleden meisje dat is aangespoeld aan de kant van een rivier bij zijn woonplaats Twin Peaks. Het blijkt te gaan om de populaire scholiere Laura Palmer. Naast haar duikt haar klasgenote Ronette Pulaski zwaar getraumatiseerd op. Zij is nog wel in leven, maar wordt naakt, bont en blauw en in shock aangetroffen. Omdat de situatie overeenkomsten vertoont met de eerdere moord op Teresa Banks, wordt FBI-agent Dale Cooper ingevlogen om de zaak te onderzoeken.

Cooper komt er al snel achter dat Laura een dubbelleven leidde. Waar ze enerzijds de naam had een lief, mooi en braaf meisje te zijn, was ze anderzijds een aan drugs verslaafde prostituee die haar vriendje Bobby Briggs bedroog met motorrijder James Hurley. Wanneer het nieuws over het overlijden van Laura haar naasten bereikt, stort haar vader Leland Palmer in. James gaat samen met haar vriendin Donna Hayward en nichtje Maddy Ferguson op eigen houtje op onderzoek uit om de moordenaar te vinden.

Cooper heeft een droom waarin hij in gesprek komt met een eenarmig personage dat zichzelf MIKE noemt. Hij vertelt Cooper dat de moordenaar van Laura BOB heet en eenzelfde entiteit als hijzelf is. In dezelfde droom verschijnt ook een dwerg die Cooper gecodeerde aanwijzingen geeft om de moordenaar te vinden. Cooper staat sinds hij een tijd in Tibet doorbracht erg open voor tekens als deze en is ervan overtuigd dat de droom hem gaat helpen om de zaak op te lossen. Hij gaat hiervoor samenwerken met de plaatselijke sheriff Harry Truman en hulpsheriff Andy Brennan. Cooper raakt gaandeweg enorm gecharmeerd van Twin Peaks en de plaatselijke gebruiken.

Bron: WikiPedia
______________________________

Twin Peaks Seizoen 1

Het eerste seizoen is uitstekend en combineert typische elementen van een noir-detectiveroman met een vleugje bovennatuurlijke elementen. De personages zijn fantastisch; elk van hen heeft iets dat hen speciaal maakt.
Problemen ontstaan ​​meestal bij series die langzaam op gang komen; persoonlijk houd ik niet van dit soort series, maar in Twin Peaks werkt het wel, omdat het draait om een ​​detectiveverhaal. Het probleem ontstaat wanneer er afleveringen zijn waarin bijna niets interessants gebeurt; de plot is prima, maar na een paar afleveringen begint het merkbaar achteruit te gaan. Er blijven ook dingen onduidelijk, zoals de zielen en een soort geheim genootschap, of ik weet niet zeker of ik het goed begrepen heb; het wordt wel genoemd, maar komt de rest van het seizoen niet meer terug. Het blijft in de lucht hangen en ik neem aan dat het later nog relevant zal zijn.
 Je hoort het te bewonderen. Als je niet doet alsof je Twin Peaks geweldig vindt, reageren mensen alsof er iets mis met je is, en dat is verontrustender dan wat er ook maar in de serie zelf gebeurt.
Misschien deels door die druk wilde ik Twin Peaks leuker vinden dan ik deed. Het eerste seizoen verdient zeker lof, in ieder geval de eerste helft. De sfeer is sterk, de locaties zijn prachtig en het trage tempo voelt aanvankelijk beschrijvend aan in plaats van leeg. Er is een oprecht gevoel van plaats, mysterie en melancholie. Een tijdlang lijkt het alsof de serie ergens naartoe werkt, iets betekenisvols.
Dat is precies waarom de teleurstelling zo hard aankomt.
Mijn grootste probleem is niet dat de serie vreemd, symbolisch of abstract is. Mijn probleem is dat het te vaak willekeurig, zelfgenoegzaam en slecht in elkaar gezet aanvoelt, terwijl een groot deel van het publiek elke tekortkoming als bewijs van genialiteit beschouwt.
Het acteerwerk is daar een voorbeeld van. Ja, ik begrijp dat sommige onhandigheden een stilistische keuze zijn. Prima. Een stijl kan nog steeds bekritiseerd worden. Er zijn momenten waarop de acteerprestaties zo stijf of overdreven zijn dat de grens tussen opzettelijke vreemdheid en ronduit slecht acteren volledig vervaagt.
Dan is er nog het probleem met Laura en Maddy. Dat ze door dezelfde actrice worden gespeeld, wordt blijkbaar verdedigd als een artistieke verwijzing naar tv-series uit de jaren 50 en het thema van dubbelgangerschap. Het kan me niet schelen. Het voelt nog steeds goedkoop, kunstmatig en belachelijk. Het een verwijzing noemen, maakt er niet op magische wijze een goed drama van. Soms is een slecht idee gewoon een slecht idee met een voetnoot erbij.
Het was een goed seizoen; ik vond het hoofdmysterie en de horror- en detective-elementen die alleen David Lynch zo goed beheerst, erg goed. Ik hoop op meer van het tweede seizoen.

Twin Peaks seizoen 2 is zo teleurstellend.

Laten we beginnen met de positieve punten: dit seizoen combineert het bovennatuurlijke het beste met de noir-sfeer. Weinig series weten zo'n unieke vibe te creëren als Twin Peaks; de best beoordeelde afleveringen zijn de meest indrukwekkende, omdat ze de sfeer van Laura's dood perfect vasthouden. Er zijn ongelooflijke momenten, zoals het einde van Lonely Souls, en de schokkende plotwending verandert de boel compleet.
Maar het grootste probleem van dit seizoen zijn de extra afleveringen. Met 13 afleveringen was het veel beter geweest. In plaats daarvan hebben we een seizoen van 22 afleveringen, waarvan de meeste slecht zijn en vol zitten met opvulling. Als het vorige seizoen al traag was, is dit seizoen nóg trager. Ik snap ook niet waarom Bobs verhaallijn zo lang op de achtergrond blijft, hoewel Windom Earle ook niet slecht is. De abrupte overgang van de 8 afleveringen van het vorige seizoen naar de 22 van dit seizoen maakt het kijken een ware marteling.
 De hoeveelheid opvulling is absurd. Geen leuke opvulling, geen charmante opvulling, geen opvulling die de personages verrijkt. Gewoon versnipperende, momentum-vernietigende onzin die grote delen van het seizoen opslokt. Hele stukken geven je het gevoel dat de serie vergeten is waarom het publiek überhaupt keek. Als een serie nieuwsgierigheid en emotionele betrokkenheid opwekt, maar vervolgens het grootste deel van de speeltijd besteedt aan zwakke subplotten, tenenkrommende humor en zinloos bijverhaal, dan is dat geen gedurfde verhalenvertelling. Het is respectloos ten opzichte van de tijd van de kijker.
En dan zijn er details die zo belachelijk zijn dat ze de resterende sfeer volledig verpesten. De twaalf platanen zijn daar een perfect voorbeeld van. De serie presenteert ze met een mystieke betekenis, alsof ze verwijzen naar een oeroude waarheid, terwijl ze er visueel uitzien alsof ze de dag voor de opnames bij een tuincentrum met korting zijn gekocht. Als je mythe, grandeur en oude symboliek wilt, laat het er dan misschien niet uitzien als een tuinproject achter een supermarkt.
Twin Peaks begint met genoeg schoonheid en intrige om je te laten geloven dat je ergens naartoe gaat. Dat maakt de latere ineenstorting des te erger, niet beter. Een sterke opening is geen vrijbrief om het vertrouwen van de kijker te verspelen. Ik moest mezelf dwingen om tot het einde te kijken, omdat ik echt bang was iets goeds te missen dat uiteindelijk nooit kwam.
Al met al is het een goede serie, maar de slechte afleveringen en de opvulling maken het minder plezierig dan het vorige seizoen.