Sophie Scholl - Die Letzten Tage (2005) Review

 München, 1943. Terwijl Hitler een vernietigende oorlog voert in Europa, heeft een groep jonge Duitse studenten zich verzameld in de verzetsgroep Die Weisse Rose. Sophie Scholl (Julia Jentsch, The Edukators) maakt als enige vrouw deel uit van de groep. Op 18 februari 1943 worden Sophie en haar broer Hans (Fabian Hinrichs) gearresteerd nadat ze betrapt zijn op het verspreiden van folders op de universiteit. De daaropvolgende dagen wordt Sophie verhoord door de Gestapo-officier Robert Mohr (Alexander Held). Als hij haar een uitweg biedt om aan de dood te ontsnappen, weigert zij dit.

Bron : WikiPedia
______________________

Review:

Het is een Duitse film die probeert net zo slecht te zijn als een Hollywoodfilm. Alle goedkope ingrediënten zitten erin. Ontroerende feiten, middelmatig acteerwerk, muziek die aanzwelt om je te vertellen wanneer je een zakdoekje nodig hebt, zeer eendimensionale of geïdealiseerde personages, en een script dat de gebeurtenissen wel erg gemakkelijk samenperst om netjes in de tijd te passen die nodig is om een ​​bak popcorn op te eten. Natuurlijk zal het een aantal mensen ontroeren en een aantal Duitsers schokken, vooral degenen die niet trots zullen zijn op het feit dat er verzet was. Een aardige mix van trieste gebeurtenissen en feelgood-conclusies.
Sorry, aardige poging, maar je hebt de kern van de zaak echt gemist. Vooral de toespraak van Sophie Scholl tijdens het proces was zo pathetisch dat ik meteen wilde uitzetten. Om het nog erger te maken, zorgden alle bekende nazi's die ongemakkelijk toekeken tijdens het proces ervoor dat mijn gevoel voor de film van neutraal naar negatief omsloeg: als het echt zo makkelijk was geweest om door de nazi-indoctrinatie en -ideologie heen te komen, zou er ongetwijfeld een veel bredere verzetsbeweging zijn geweest en een veel kleinere kring van hardcore nazi's, die er de voorkeur aan zouden geven zichzelf aan het einde van de oorlog dood te schieten, in de overtuiging dat dat een betere oplossing was dan leven in een wereld zonder de Führer.
Maar paradoxaal genoeg liggen de beste en de slechtste aspecten van deze film in dezelfde scène: het gedrag van de rechter tijdens het proces, schreeuwend en genietend van het uiten van egocentrische beschuldigingen, niet om de waarheid boven tafel te krijgen, maar voor zichzelf en de omstanders, is een treffend beeld van hoe de processen tegen de "Volksfeinde" in nazi-Duitsland verliepen.
Ik had liever gezien dat de film meer dan alleen Scholls laatste dagen had laten zien, aangezien het verhoor ongeveer 75% van de film in beslag neemt en niet erg boeiend is. De acteurs doen het goed, ik geef het script de schuld.