Het nieuwe Soestdijk - Review
__________________
Review:
Bromet slaagt er opnieuw in een documentaire te maken waarin de hoofdpersonen zich open stellen aan waarin hij kijkers op een onderhoudende, soms ronduit vermakelijke wijze voorziet van relevante informatie. Over een periode van 5 jaar volgde hij de perikelen rondom de formele besluitvorming waarmee een eerste stap kan worden gezet tot een restauratie van Paleis Soestdijk, dat door Het Rijk voor is verkocht aan de Meyer-Bergman Erfgoed Groep. Blijkbaar voor 1,75 miljoen euro ? Die willen die restauratie financieren met behulp van een hotel en de verkoop van villa’s op het terrein. De eerste horde die ze daarbij moeten nemen betreft een document genaamd “Ruimtelijk Kader”, maar de Provincie, de Gemeente Baarn en omwonenden hebben dan wel bedenkingen, dan wel grote bezwaren tegen deze plannen. Waar ik persoonlijk het wel mee eens ben, want een paar weken gelden ben ik daar geweest , eerst een paar jaar geleden toen mijn hondje nog leefde maar ik mocht het terrein niet op van wege mijn hondje , wat ik zelf wel raar vond want de koninklijke familie zijn zelf grote dieren vrienden want hij zou maar eens een plasje doen tegen de struiken !, maar goed ik was daar dus (mijn hondje is inmiddels overleden) en wat mij op viel was de zware verwaarlozing van het paleis, plus je mocht maar door 25 kamers heen lopen.
Bromet spreekt uitgebreid met het echtpaar Meijer, de formele eigenaren van Paleis Soestdijk, met Kees Koudstaal, de leider van een lokale partij die zich met hand en tand verzet tegen de aantasting van het Borrebos, maar ook met mensen die al decennialang in Paleis Soestdijk werken en met experts die de staat van het Paleis onderzoeken en slaagt erin een indringende beeld te geven in de problemen die ontstaan wanneer ondernemers en lokale en provinciale politici en belangengroepen tegenover elkaar komen te staan. Ik hoop dus dat uit eindelijk het paleis een museum wordt en dat de Meijers hun zin niet krijgen om hun plannen door te voeren. Ik heb deze docu gekeken omdat ik hoopte iets meer te zien te krijgen van het paleis zelf, wat dus ook gebeurde in fragmenten. Ik vond de docu erg goed en gaf meer inzicht maar ook mijn mening werd versterkt dat het een museum moet worden en het bos moet in tact blijven.
De docu is uit 2022 , ik ben in maart 2026 daar geweest en ik kan je zeggen dat het er erg armoedig uitziet en het idee had dat ik een verlaten plaats had bezocht. Tentoonstelling "Smaak van Soesdijk" sloeg nergens op en toen zag ik ook dat er mensen in de tuin liepen met hun hond, dus heb ik even na gevraagd waarom dat nu wel mocht en toen ik er was niet. Door een vrijwilliger werd gezegd dat de het niet mocht toen van de "Nieuwe Koningin van Soesdijk ", Pardon ? ergens in de tuin staat ook zo'n bordje met deze vermelding over de nieuwe koningin, maar dat vind ik dus kul, Juliana was de koningin van Soesdijk en dat zal ze altijd voor mij blijven.
Klik op de onderstaande link om de docu te bekijken:
Het nieuwe Soesdijk
"Soestdijk is veel groter dan die appartementen op het marechausseeterrein", reageert Meijer, die zichzelf zeker niet als projectontwikkelaar betitelt. "De nieuwbouw is bedoeld als extra financiering naast de forse investering die we doen. Wat er aan winst op de woningen wordt gemaakt gaat rechtstreeks naar de restauratie van het paleis, en dat wordt streng gecontroleerd. Je verdient er helemaal niets mee en we mogen het landgoed tot eind 2032 niet verkopen." - Bron : rtvutrecht.nl
Mijn mening : Verkoop het paleis en anders maak er een museum van.
Ik ging naar het paleis omdat ik wilde zien hoe Juliana en Bernard daar hebben geleefd en hun kinderen, maar bijna alles is weg en 25 kamers belkijken vond ik ook belachelijk. Wou graag een woning zelf zien en niet een stukje rechter vleugel, wou ook de linker vleugel zien maar daar mocht je niet komen.
Plus haal die maffe kunststukken uit de tuin van het paleis, het stoort en hoort daar niet. Juliana was gek op haar tuin, kan me niet voorstellen dat de kunststukken die er nu staan haar op had kunnen vrolijken.
Erg overprijsd voor wat je krijgt. Slechts delen van het Paleis zijn toegankelijk en van wat er wel bezichtigd kan worden is het nog altijd zeer summier in ogenschouw nemende dat de toegangsprijs € 13,50 per persoon is, plus parkeerkosten die ook nog eens €10,00 zijn. Het enigste wat je mag is gratis naar de WC en dan houdt het wel op. Plus je eigen wc papier mee nemen want op de dames WC is er geen WC papier, en wil je je handen wassen neem dan ook even je eigen zeep mee want die is ook op. Wil je je hond daar laten plassen kost het je 2,50 p.p. , wel even een poepzakje mee nemen is wel zo netjes toch ?
Het paleis is een must vanwege historische betekenis. Het is gelegen in een mooie tuin. Zelf is het niet echt mooi, wel van een afstand. Van binnen mochten we slechts enkele ruimtes zien, veel te weinig naar onze zin. De grootste ruimte, eetkamer, is niet erg groot dus de rest zijn maar kamertjes. Waaronder o.a. de werkkamers van toenmalig Koningin Juliana en Prins Bernhard, de bibliotheek, keuken en de “kanonnenkamer”. De laatste zo genoemd omdat er enkele kleine kanonnetjes voor de ramen staan. Dit vonden wij wel de mooiste ruimte. Dankzij Anna Paulowna, echtgenote van Koning Willem II, die met allerlei snuisterijen het paleis opsmukte, ziet het er aardig uit van binnen. Een beetje een paleis gevoel, anders was het maar een sobere bedoening.
Maar toch is het een historisch gebouw dat je eigenlijk niet mag missen om een keer doorheen te wandelen.
Vrijwel geen authenticiteit, bv een origineel bed of kleding. Wel expositie van kunstenaars waar ik niet in geïnteresseerd ben. Slechte en minimalistische beschrijvingen van verschillende ruimtes. Grootste teleurstellingen: werkkamer van koningin Juliana was een afgang. 1 ruimte volgepropt met meubels.
Kortom: liefdeloos en respectloos!
Het is de moeite waard op de paleistuin een bezoek te brengen.
Even weg kijken van de kunststukken die door de huidige eigenaren erin zijn gepleurt en niet uit de tijd van Koningin Juliana zijn , is het wel een mooie tuin om te zien.
Je kunt hier heerlijk wandelen, genieten van het mooie uitzicht op het paleis vanaf de andere kant van de hofvijver.
Onderweg kom je langs de watertoren, het chalet dat Wilhelmina kreeg voor haar twaalfde verjaardag, de ijskelder ( nu een winterverblijfplaats voor vleermuizen ).
Hier en daar staan bankjes om even te genieten van de mooie bomen en de vijver. Hoewel het april was , schijnt de zon alsof het hoog zomer is en planten zijn opnieuw gaan bloeien, maar tegelijkertijd zie je paddenstoelen en ligt de grond bezaaid met kastanjes en noten. Heel bijzonder.
Wij zijn ook in het restaurant De Oranjerie geweest waar ze de prijzen wel weten, deze zijn veel te hoog en kloppen niet in verhouding voor wat je krijgt. Wij bestelden scones met slagroom en jam, en daarbij natuurlijk koffie. Het duurde al zeker een 20-tal minuten voordat je geholpen werd, daarna krijg je de koffie geserveerd en na zeker 15 minuten vroegen wij ons af of de scones nog wel kwamen. Ik vond het nogal vreemd dat je iets besteld wat bij elkaar past maar dat het niet tegelijkertijd geserveerd wordt. De dame gaf als excuus dat de koffie op een andere plaats bereid wordt dan de scones, en dat het qua tijd niet te doen is om deze tegelijkertijd uit te serveren. Ik vond dit een kul excuus want meerdere mensen kregen wel hun appeltaart gelijk geserveerd met hun drankje, en de koffie komt gewoon uit een automaat dus die kan dan bereid worden als de scones klaar zijn...toch? Uiteindelijk moesten wij voor de koffie (Haagse bakjes) en zeer kleine scones € 13,50 aftikken. Wat ik dus niet normaal vond. Drie slokjes en het kopje was leeg, zo sterk dat gelijk alle rimpels uit je gezicht verdwenen waren.
Ga ik ooit nog een keer terug ?
Antwoord is NEE , alleen als het een museum wordt en ik hoop dat de Meijers het paleis wel gaan opknappen en het niet verder laten verwaarlozen zoals het nu gebeurd, want dit is echt een schande hoe het er nu uitziet !
Reacties
Een reactie posten