Judy (2019) Review

Judy is een Amerikaans-Britse biografische film uit 2019 over de Amerikaanse zangeres en actrice Judy Garland. De film werd geregisseerd door Rupert Goold en gebaseerd op het toneelstuk End of the Rainbow van dramaturg Peter Quilter. De titelrol wordt vertolkt door Renée Zellweger, die voor haar vertolking onder meer een Oscar, Golden Globe en BAFTA Award ontving.

Verhaal:

In 1969 arriveert Judy Garland samen met haar jonge verloofde Mickey Deans in het Verenigd Koninkrijk om er enkele uitverkochte concerten in de Londense nachtclub The Talk of the Town voor te bereiden. De actrice en zangeres hoopt na een reeks privé- en drugsproblemen een comeback te maken.

Bron: WikiPedia
_____________________

Review:

Achter de glitter en glamour schuilt een masker dat authentieke, menselijke emotie onthult.
Judy heeft een dramatische diepte.
Haar emotionele gewicht.
Oprechte emotie: volledig in haar greep.
Renée Zellweger is bezeten en belichaamt haar personage in een iconische, mimetische performance.
De film speelt zich af in de laatste jaren van Garlands leven, tijdens haar residentie in Londen in 1968, en neemt ons mee door haar emotionele hoogtepunten en verwoestende dieptepunten. Ze is blut, worstelt om de voogdij over haar kinderen te behouden en wordt constant achtervolgd door haar verleden. Maar zelfs in haar gebrokenheid stapt ze het podium op en geeft ze haar publiek dezelfde energie en passie die haar tot een wereldwijd icoon maakten. We zien een vrouw voor wie haar liefde voor optreden zowel haar redding als haar vloek is – ze leeft voor het applaus, maar het is tegelijkertijd ook wat haar kapotmaakt.
Winter 1968. De legendarische Judy Garland arriveert in Londen om op te treden voor een uitverkocht publiek in de Talk of the Town. Dertig jaar zijn verstreken sinds ze dankzij The Wizard of Oz een wereldster werd.
Judy begon haar carrière als artiest op tweejarige leeftijd en zingt al meer dan vier decennia voor de kost. Ze is professioneel uitgeput, de stille "zwijg" van die jaren.
Achter de schermen bereidt ze zich voor op de show, vecht ze met haar agent, charmeert ze de muzikanten en deelt ze herinneringen met vrienden.
Haar levendigheid en vrijgevigheid betoveren de mensen om haar heen. Getraumatiseerd door een jeugd die ze opofferde aan een Hollywood dat haar uitbuitte, zijn we geschokt... Ze verlangt ernaar om naar huis te gaan en tijd met haar kinderen door te brengen.
Zal ze überhaupt de kracht hebben om verder te gaan?
Een grote ster. Persoonlijke, individuele acteerprestaties.
Het is een niet-lineaire structuur.
Regisseur Rupert Goold behandelt het materiaal met ongelooflijke zorgvuldigheid. De film schakelt naadloos tussen Judy's aftakelende heden en flashbacks naar haar jeugd onder de verstikkende greep van MGM Studios. Deze flashbacks behoren tot de meest hartverscheurende momenten van de film. Een jonge Judy, gespeeld door Darci Shaw, wordt gedwongen lange uren te werken, mag geen echte maaltijden eten en wordt gemanipuleerd door studiobazen die haar meer als een product dan als een persoon zien. De scène waarin ze te zien is op de set van The Wizard of Oz is bijzonder aangrijpend – haar onschuld wordt haar ontnomen terwijl ze onder druk wordt gezet om tot het uiterste te gaan. Het gebruik van licht en geluid in deze scènes brengt op briljante wijze over hoe de magie van Hollywood gebouwd was op uitbuiting en controle.
Donkere toon: de dieptepunten, de harde, de zachte en de hoogtepunten, vechtend tegen haar gewelddadige innerlijke stormen, het trauma van een misbruikt kindsterretje, een slachtoffer.
Er is geen niveau van betrokkenheid.
Script: er staat geschreven dat ze zou gaan spelen - kiezen, willen, nee, de manager - wensen, nou ja, het staat in het sterrencontract. OZ.
Het scenario van Tom Edge, gebaseerd op Peter Quilters toneelstuk End of the Rainbow, weet deze tijdlijnen op een organische en hartverscheurende manier met elkaar te verweven. Elk moment, of het nu gaat om Garland die grappen maakt met haar bandleden of die uitgeput achter de schermen instort, voelt oprecht en authentiek aan. We zien een vrouw die wanhopig probeert door te gaan – om de Judy Garland te blijven die de wereld van haar verwacht – zelfs terwijl haar persoonlijke wereld om haar heen instort.
De bijrollen dragen bij aan de emotionele impact van de film. Jessie Buckley levert een ontroerende prestatie als Rosalyn, Judy's assistente in Londen die de kwetsbaarheid van de ster achter haar publieke imago ziet. Finn Wittrock vertolkt Mickey Deans, Garlands laatste echtgenoot, die als een wervelwind van hoop haar leven binnenkomt, maar haar uiteindelijk niet van zichzelf kan redden. En Rufus Sewell, als haar ex-man Sidney Luft, geeft een ingetogen vertolking van de man die verscheurd wordt tussen wrok en mededogen voor de vrouw van wie hij ooit hield.
Visueel gezien is Judy verbluffend. De gedempte, gouden tinten van het Londen van de jaren 60 contrasteren met de harde, koude belichting van Judy's flashbacks – een symbolische weergave van hoe haar glamoureuze verleden nog steeds een lange, pijnlijke schaduw werpt. De kostuums, ontworpen door Jany Temime, vangen perfect Judy's iconische gevoel voor mode: jurken met pailletten, bontstola's en glamoureuze make-up die diepe vermoeidheid maskeren. Zelfs de cinematografie van Ole Bratt Birkeland voelt doelgericht aan – de close-ups blijven lang hangen op Zellwegers gezicht, waardoor de kijker gedwongen wordt de stille pijn onder haar glimlach onder ogen te zien.
De muzikale nummers van de film zijn een ander hoogtepunt. Zellweger zingt alle liedjes van Garland zelf, en haar vertolkingen zijn ronduit betoverend. "The Trolley Song", "Come Rain or Come Shine" en natuurlijk "Over the Rainbow" worden niet met vocale perfectie, maar met emotionele waarheid gebracht. Tegen de tijd dat ze bij het laatste nummer aankomt, is het publiek – zowel in de film als in het echt – volledig gebiologeerd. Je voelt tientallen jaren van pijn, liefde en spijt uit haar stromen. Het is een van de meest emotioneel geladen eindes van een biopic van de afgelopen tijd.
Wat Judy zo bijzonder maakt, is de weigering om de pijn van het sterrendom te romantiseren. De film presenteert Judy Garland niet als een tragische figuur die medelijden opwekt, maar als een vrouw die fel vocht tegen een systeem dat haar kapotmaakte. De film legt de duistere kant van Hollywood bloot – de manier waarop het jong talent verslond en aan de kant zette zodra ze niet langer winstgevend waren. Maar ondanks dat alles sterft Judy's geest nooit echt. Zelfs in haar meest kwetsbare momenten straalt ze warmte, humor en menselijkheid uit.
Tegen de tijd dat de aftiteling begint, blijf je achter met een gevoel van verdriet – niet alleen voor Judy Garland, maar voor elke artiest die alles gaf voor de industrie en er slechts tijdelijk applaus voor terugkreeg. Renée Zellwegers vertolking is ronduit aangrijpend en briljant, leverde haar een Oscar op en herinnerde het publiek eraan dat het verhaal van Judy Garland het verdient om met zowel eerbied als verdriet herinnerd te worden.
Judy is niet zomaar een film – het is een ervaring. Het is een liefdesbrief aan een icoon die te fel schitterde voor een wereld die niet wist hoe haar te beschermen. Het is het soort film dat je nog lang bijblijft nadat je hem hebt gezien, waardoor je terug wilt gaan, The Wizard of Oz opnieuw wilt bekijken en je het kleine meisje wilt herinneren dat droomde van een wereld "over de regenboog". Het is pijnlijk, prachtig en absoluut onvergetelijk.