Station Eleven - Review

 Een verwoestende grieppandemie heeft gewoed over de wereld. Verdeeld over meerdere tijdlijnen worden de verhalen gevolgd van verschillende overlevenden. Deze mensen proberen in een post-apocalyptisch landschap een nieuwe wereld op te bouwen, en hun eigen levens weer op de rails te krijgen, na alles eerder te hebben verloren.
~~~~~~~~~~~~

Review :

Ik ben dol op goede dystopische series die zich afspelen na een catastrofe. Een paar van mijn favorieten zijn Silo, Paradise en Pluribus (ik denk dat die telt?). Het is moeilijk om precies te zeggen waarom ik deze serie niet leuk vond, maar hij was nogal... saai? Zelfingenomen? Schijnheilig? Ik snapte eerlijk gezegd niet hoe het boek zo'n prominent onderdeel van de verhaallijn werd, en misschien ligt dat aan mij. De plot zelf was wel interessant, ik vond de verweven verhaallijnen van de personages leuk, maar ik rolde met mijn ogen bij sommige van de "hartverwarmende" momenten. Het voelde geforceerd. Het voelde alsof het te hard zijn best deed. Ik heb artikelen gelezen waarin beweerd wordt dat deze serie op hetzelfde niveau staat als Silo, dus ik begon aan deze serie met vrij hoge verwachtingen, vooral omdat het een HBO Original is, en dat was misschien een fout, maar ik ben het er absoluut niet mee eens dat het ook maar enigszins op Silo lijkt.
Zodra het verhaal zich verder in de post-apocalyptische setting afspeelde, leek alle logica te verdwijnen. In plaats van te laten zien hoe mensen het einde van de wereld overleven, krijgen we rondreizende theatervoorstellingen te zien. Theater. In een ingestorte samenleving waar overleven de enige prioriteit zou moeten zijn. Niemand lijkt zich zorgen te maken over voedsel, hygiëne, verdediging of het bouwen van een duurzame structuur. Geen zichtbare strijd om hulpbronnen. Geen realistisch overlevingsgedrag. Alleen kunst omwille van de kunst in een wereld die zogenaamd ten onder is gegaan.
Er is niets, helemaal niets, waardevols te vinden in welke aflevering dan ook. Traag. Saai. Acteurs zonder talent. Slechte verhaallijn. Geen enkele betrokkenheid bij de personages of wat er met ze gebeurt. Constant flashforwards, flashbacks en flashsides.
De grootste teleurstelling is echter het gebrek aan karakterontwikkeling. We zien wel acties, maar niet hun motivaties. We begrijpen niet waar deze mensen vandaan komen, wat hen gevormd heeft of waarom ze zich gedragen zoals ze doen. Er is geen emotionele basis – alleen scènes die aan elkaar geregen zijn als een toneelstuk. Het voelt minder aan als een tv-serie en meer als een experiment van een toneelclub, uitgerekt tot afleveringen van een uur.
Het constante springen tussen verleden, heden en toekomst draagt ​​alleen maar bij aan de verwarring in plaats van de diepgang. In plaats van het verhaal te verrijken, versnippert het het.
Ik ben gestopt bij aflevering 4 omdat het te absurd werd om nog serieus te nemen. Uit andere recensies blijkt dat het boek een veel samenhangender en betekenisvoller verhaal biedt. Misschien werkt het verhaal gewoon beter op papier.
Als je van zoete, geforceerde emotionele scènes en een vreemd pretentieus verhaal houdt, zul je dit waarschijnlijk wel leuk vinden. Zo niet, dan zou ik het overslaan.