Valeriaan

 

In het bijvoegsel geschreven door van Ravelingen vinden we nog het volgende over:

“De Wilde Valeriaene wordt oock ghemenght by de medicijnen teghen ’t fenijn.

Water daer Wilde Valeriaene in ghesoden is ghedroncken/ gheneest de geelsucht.

Is ’t datmen een pluymken in sap van Valeriaenen nat maeckt/ ende steeckt in eenighe wonde die met een pyl gheschoten is / oft met een sweert ghehouwen is / ende dan het uytgheperste cruydt daer op leght/ men sal het ijser/ indien dat daer in ghebleven is / doen uytkomen/ ende wonde ghenesen.

Water dat in den Mey van dit heele ghewas gedistilleert wordt/ dry oncen t’seffens ’s morghens ende ’s avonts ghedroncken/ is goedt in de voorseyde ghebreken; brenght de wormen om / ende gheneest de wonden/ daer in ghegoten/ oft met doecken daer op gheleyt. Het verclaert oock het ghesicht.

’T Water/ daer dese wortel met langh Rosijn ende Kalissiehout (Zoethout) vermenght in ghesoden is/ gheneest de kortigheyt van de borst.”

Abraham Munting voegt in zijn kruidenboek niets toe aan bovenstaande remedies.

Een oude herbarist vermeldde, dat door de arme klassen in het noorden van Engeland, de Valeriaan om zijn geneeskrachtige eigenschappen in ere werd gehouden en er geen bouillons, aardappelen, of vlees werd bereid, zonder dat er op het laatst Valeriaan aan werd toegevoegd.

Eén of andere vrouw schreef daarover het volgende versje:

,,Zij die hun gezondheid willen behouden,
moeten Valeriaan in hun pan doen en kauwen.”

In de volksgeneeskunde wordt de Valeriaan gebruikt tegen hoofdpijn, nerveuze hartstoornissen, slapeloosheid en zenuwzwakte.

De eigenschappen van de Valeriaan zijn: werkt kalmerend op het centraal zenuwstelsel, verlicht- en voorkomt kramp. Er wordt wel een waarschuwing gegeven, dat het gebruik van de Valeriaan verslavend kan werken.