Sprookjesbos


Sprookjesbos
Het went ook wel, maar niet genoeg om door te blijven gaan.
De stappen die ik zet brengen me verder bij het leed vandaan,
maar laten ook iets achter wat ik niet wil laten staan:
datgene wat nog glans geeft aan een steeds kleinere maan.
De wereld gaat te snel aan mijn verlatenheid voorbij.
Ruw afgebroken takken vormen een grof geweven sprei
op het smalle pad dat voor me ligt. De bomen, op een rij,
breken de schaduw, geven slechts wat bleke zonnestralen vrij.
De geur van dode bladeren roept herinneringen terug.
Een kinderstem. “Papa, handje!” Er hangt onweer in de lucht
maar ik ben veilig, vastgeklemd tegen mijn vaders brede rug.
Alles wat je wil behouden gaat ooit weg. Altijd te vlug.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster