De man die blijft opstaan

 De man die blijft opstaan

Er zijn van die mensen die, zonder dat ze het zelf weten, een soort morele maatstaf worden. Niet omdat ze speeches houden of grote woorden gebruiken, maar omdat ze in stilte laten zien hoe je waardig ouder wordt in een wereld die daar steeds minder geduld voor heeft. Rob Verlinden is zo iemand.

Jarenlang was hij de vrolijke tuinman die met een paar potten, een schep en een glimlach elk balkon tot paradijs omtoverde. Maar achter dat televisiedecor voltrok zich een ander verhaal: Parkinson, prostaatkanker, hiv, blind aan één oog, hersenoperaties, valpartijen. Een lichaam dat stukje bij beetje terrein verliest. En toch staat hij er nog, niet als slachtoffer, maar als iemand die weigert zijn identiteit te laten bepalen door wat hem overkomt.

Nu woont hij in een verzorgingshuis. Niet omdat hij dat wilde, maar omdat het niet anders kon. Zijn dochter kon hem niet langer 24 uur per dag bewaken tegen de zwaartekracht die hem steeds vaker onderuit haalde. En dus verhuisde hij. Niet naar een plek om te verdwijnen, maar naar een plek waar hij opnieuw begint.

Wat mij raakt, is zijn houding. Geen bitterheid, geen drama. Hij richt zijn nieuwe appartement in alsof het een aflevering van Eigen Huis & Tuin is: planten mee, potten neerzetten, een zitje creëren. “Je moet je omgeving meenemen,” zegt hij. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om met één oog, trillende handen en een wankel evenwicht toch nog een terras aan te leggen.

Ik heb bewondering voor deze man. Niet omdat hij heldhaftig is in de Hollywood‑zin van het woord, maar omdat hij iets doet wat veel moeilijker is: hij accepteert zijn kwetsbaarheid zonder zichzelf te verliezen. Hij verliest zijn waardigheid niet; hij bewaart haar juist door te blijven leven zoals hij altijd heeft gedaan. Niet door te ontkennen wat hem overkomt, maar door het te dragen met een soort rustige vastberadenheid die je zelden ziet.

In een samenleving die ouderdom vooral ziet als een logistiek probleem, toont hij dat het ook een karakterproef is. Niet alleen voor degene die ouder wordt, maar voor iedereen eromheen. Hoe gaan we om met mensen die niet meer kunnen wat ze ooit konden? Hoe zorgen we dat ze niet verdwijnen achter deuren die wij liever gesloten houden?

Conclusie
Rob Verlinden laat zien dat waardigheid niet verdwijnt wanneer het lichaam hapert. Ze verdwijnt pas wanneer iemand ophoudt zichzelf te zijn. En dat doet hij niet. Hij blijft staan, zelfs wanneer hij valt.

Moraal van het verhaal
Waardigheid zit niet in kracht, maar in houding. Niet in wat je kunt, maar in hoe je verder gaat wanneer je minder kunt.

Levensles
Je behoudt je waardigheid door trouw te blijven aan wie je bent, ook wanneer het leven je dwingt om anders te leven dan je had gewild. Wie zichzelf meeneemt, verliest nooit alles.

Bronnen
NU.nl, RTL Boulevard, Shownieuws/MSN (berichtgeving over de verhuizing van Rob Verlinden en zijn gezondheidssituatie).