Denk je nog weleens aan mij

 Denk je nog weleens aan mij, dochter? vraag ik me af.....

Ik denk wel aan jou, elke dag en nacht.

Aan je leugens en aan alle feiten, dat je me niet onder ogen durft te komen, je bent me aan het ontwijken zoveel je kunt...

Maar je hebt je zin, je bent me kwijt
je hoeft ook niet over een tijd meer aan te komen met je spijt.

Mijn verdriet lijkt je niks meer te zeggen,
Je negeert het, doet alsof ik niet besta.

Ik heb je al veel te vaak het voordeel van de twijfel gegeven
ga dit niet langer meer doen, het is klaar, over en voorbij.

Het woordenboek moet worden herschreven
want ze moeten toch echt het woord leugen jou naam gaan geven.

Hoe heeft het in godsnaam ooit zo ver kunnen komen.
Hadden we maar ruzie gehad, had ik het misschien nog kunnen begrijpen....

Nu ben ik alleen maar verbijsterd,
vol ongeloof, met een ongelooflijk gemis.
het gemis van het kind wat je eens was, wat ik nu niet meer terug kan vinden.

Mama 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster