Nadav Ben Yehuda
In de koude madrugada van mei 2012, op bijna negenduizend meter hoogte, waar lucht meer een ideologe dan een zekerheid wordt, stond een jonge Israëlische alpinist op het punt een legende te worden.
Nadav Ben Yehuda, amper vierentwintig jaar oud, beklom de laatste graat van de Everest. Hij hoefde nog maar driehonderd meter om het hoogste punt van de planeet te bereiken.
Driehonderd meter om de geschiedenisboeken in te gaan.
Driehonderd meter om een droom te verwezenlijken die hij al jaren nastreefde.
En toen zag hij het.
Eerst de lichamen van twee alpinisten die enkele dagen eerder waren gestorven, hangend aan hetzelfde touw waarlangs hij zich voortbewoog.
Toen een tweede schok: een onbeweeglijke massa in de sneeuw. Een man zonder handschoenen, zonder zuurstofmasker, trillend op de rand van de dood.
Het was Aydin Irmak, een Turkse klimmer die Nadav op het basiskamp had ontmoet.
Een gezicht dat daarboven nooit had mogen zijn.
Anderen hadden deze man genegeerd in hun race naar roem.
Op dat moment werd de berg een spiegel.
De records, de roem, de top.
Of het leven van een ander.
Nadav koos.
En hij koos voor de menselijkheid.
Hij maakte zijn rugzak los, trok zijn handschoenen uit en tilde Aydin op zijn schhouders. Negen uur lang daalde hij de meedogenloosste berg ter wereld af met een bewusteloze man op zijn rug. Zijn eigen zuurstoffles none. Zijn vingers begonnen te bevriezen.
De pijn was ondraaglijk; de angst nog groter.
En het was nog niet voorbij: onderweg kwam hij een Maleisische alpinist tegen die op sterven lag. Stoppen betekende zijn eigen vonnis tekenen — maar hij deed het toch. Hij kreeg zuurstof van andere klimmers.
En ging verder naar beneden.
Toen ze eindelijk het kamp bereikten, had de berg voor altijd van betekenis veranderd. Het was geen trophie meer. Noch een overwinning.
Het was de plek waar een man ervoor koos mens te zijn voordat hij een held werd.
Nadav redde twee levens.
En daarmee verloor hij de top, maar won veel meer: het respect van de hele wereld.
En iets nog waardevollers: de vrede om zichzelf in de spiegel te kunnen aankijken zonder zijn ogen neer te slaan.
Israël kende hem de Presidentiële Medaille toe, de hoogste burgerlijke onderscheiding.
Maar zijn echte beloning ligt elders: in het besef dat, waar bijna iedereen blijft klimmen, hij ervoor koos te stoppen.
In een tijdperk geobsedeerd door roem, herinnerde een vierentwintigjarige ons aan een eenvoudige waarheid:
er bestaat geen hogere top dan het redden van een mensenleven.
Reacties
Een reactie posten