OPGROEIEN MET EEN NARCIST LAAT SPOREN ACHTER

 OPGROEIEN MET EEN NARCIST LAAT SPOREN ACHTER

Opgroeien met een narcist binnen je gezin doet iets met je. Of het nu je moeder, vader, broer of zus is: narcistisch gedrag binnen een familie kan veel meer schade achterlaten dan mensen aan de buitenkant vaak zien.

Ik ga niet met de vinger wijzen naar mensen uit mijn eigen leven. Dat hoeft voor mij ook niet. Maar wat ik wél weet, is dat ik zelf ben opgegroeid op een manier waarvan ik nu denk: dit is niet hoe het had moeten gaan.

En toch weet je dat als kind niet. Je denkt niet: dit klopt niet. Je denkt eerder: het zal wel aan mij liggen.

En daar begint voor veel mensen al die strijd met zichzelf. Een lage eigenwaarde. Faalangst. Altijd bang zijn dat je iets verkeerd doet. Jezelf steeds willen bewijzen. Twijfelen aan je eigen gevoel. Moeite hebben met grenzen stellen. En je veel te verantwoordelijk voelen voor hoe een ander zich voelt.

Dat zie ik zo vaak terug bij mensen die zijn opgegroeid met een narcistische ouder of binnen een narcistische familie.

Je past je als kind aan. Je wordt stil. Of juist heel sterk. Je gaat pleasen. Zorgen. Presteren. Bemiddelen. Alles goed proberen te doen. Niet omdat je zo graag perfect wilt zijn, maar omdat je ergens hebt geleerd dat rust, liefde of waardering niet altijd vanzelf kwamen.

En dat neem je mee. Ook als je allang volwassen bent.

Je kunt zelfstandig zijn. Sterk zijn. Je eigen leven hebben opgebouwd. En tóch ineens weer volledig aan jezelf twijfelen.

Doe ik het wel goed? Had ik dit anders moeten zeggen? Ben ik te moeilijk? Ben ik te gevoelig? Stel ik me aan?

Dat zijn vragen die ik zelf ook maar al te goed ken. En wat ik door de jaren heen ben gaan begrijpen, is dit: niet alles wat ik over mezelf ben gaan geloven, was daadwerkelijk van mij.

Sommige overtuigingen zijn ontstaan doordat ik me jarenlang moest aanpassen. Omdat mijn gevoel niet altijd de ruimte kreeg. Omdat grenzen niet altijd werden gerespecteerd. Omdat ik leerde om eerst naar de ander te kijken en daarna pas naar mezelf.

En dát neem je mee je volwassen leven in. In relaties. In vriendschappen. Op je werk. In hoe streng je voor jezelf bent.

Opgroeien met narcisme stopt dus niet automatisch zodra je uit huis gaat. Die oude patronen kunnen nog jarenlang met je meelopen.

Voor mij zit de verandering dan ook niet in blijven wijzen naar wat een ander verkeerd heeft gedaan, maar in durven kijken naar wat het met míj heeft gedaan.

Waar ben ik mezelf kwijtgeraakt? Waar twijfel ik nog steeds aan mezelf? Waarom voelt nee zeggen soms nog als schuld? Waarom wil ik mezelf nog steeds bewijzen?

Want je jeugd kun je niet opnieuw doen. Maar je kunt wel besluiten dat die jeugd niet de rest van je leven bepaalt.

Je hoeft jezelf niet langer kleiner te maken. Je hoeft niet perfect te zijn. Je hoeft jezelf niet steeds opnieuw te bewijzen.

En misschien is dat wel één van de moeilijkste dingen wanneer je bent opgegroeid met narcistisch gedrag: leren geloven dat jij ook waardevol bent zonder je steeds aan te passen aan een ander.

Herken jij jezelf hierin?

Je mag jouw ervaring hieronder delen. Soms helpt het al om te lezen dat je niet de enige bent die hier jaren later nog mee worstelt.

Delen is welkom.