Je hoeft niet te bewijzen dat iemand narcistisch is om een grens te mogen stellen

 Je hoeft niet te bewijzen dat iemand narcistisch is om een grens te mogen stellen.

Je hoeft geen diagnose, verklaring of toestemming van anderen te hebben om te zeggen: “Dit gedrag voelt voor mij niet goed en ik wil hier een grens trekken.”

Misschien merk je dat een gesprek je steeds uitgeput achterlaat. Misschien voel je je voortdurend schuldig, klein gemaakt, verward of verantwoordelijk voor de emoties van de ander. Misschien worden jouw gevoelens telkens weggewuifd of moet je jezelf steeds opnieuw verdedigen.

Dat betekent niet automatisch dat de ander een narcist is. Maar je hoeft ook geen psychologisch label te vinden voordat je jezelf serieus mag nemen.

Kijk naar het gedrag. Kijk naar het patroon. En vooral: kijk naar wat de dynamiek met jou doet.

Grenzen stellen is geen aanval. Het is geen straf en ook geen poging om iemand te veranderen. Het is een manier om duidelijk te maken wat jij wel en niet accepteert.

Je mag afstand nemen van gedrag dat je pijn doet, zelfs als je nooit precies kunt benoemen waarom iemand zich zo gedraagt.

Je hoeft niemand te diagnosticeren om jezelf te mogen beschermen. Je grens is geldig omdat jij hem nodig hebt.