NARCISME EN TRAUMA
NARCISME EN TRAUMA - Van Moeder tot Vaderwond.
Als je niet gezien wordt in je grootste pijn en op onbegrip stuit dan moet je op zoek naar bewoording die onderstreept hoe je je voelt.
Pak m beet acht tot tien jaar geleden had iedereen daarom een narcistische ex
En nu, is iedereen getraumatiseerd, of herstellende van trauma, en moeten we wel trauma informed werken.
Beide woorden: narcist en trauma. Geven de kern weer van de moeder en vader wond respectievelijk.
De narcistische moederwond.
Van de narcist mocht je geen moeder zijn, of geen vader zijn. Je basis veiligheid stond op het spel. Jouw eigen behoeftes, grenzen en integriteit. Jouw emoties en gevoel. Mochten ze er zijn?
Nee.
En dus werd ’t tegenspraak: het gaat ook altijd over jou!
Waardoor je je bijna niet kon losmaken uit de slangenkuil.
De moederwond op en top.
Je werd verraden tot op het bot.
En je moest je vrijvechten.
Totdat je waardigheid was hersteld.
Het conflict in jou opgelost.
En de vrede wedergekeerd.
In je leven.
Leren wat zelf liefde is.
Je ruimte innemen. Herstellen.
Ontvangen in plaats van fixen en geven
(En nemen) ja ook het manipuleren moest stoppen.
En dus leerde je overgave.
He he eindelijk rust. Zo leek het.
Nou voor even dan.
Want toen kwam de getraumatiseerde vaderwond.
Shock, Bevriezing. Paralyse.
Geen idee meer wat te doen. Waar heen? Hoe dit op te lossen.
Je moet rekening houden met mij!
Want ik ben hoog sensitief.
Ik kan niet tegen prikkels.
Als het mij niet dient dan wordt het te veel. Dan ben ik weg of doe ik überhaupt niet mee.
Je moet wel trauma sensitief werken.
Zo, dat is een mooie spirituele bypass. Zie je?
Want: Zo hoef ik geen verantwoordelijkheid te dragen
Want dat kan ik niet.
Ik ben te zwak. Getraumatiseerd.
En dat was ook zo.
Het ging niet. Echt niet.
Zwak, incapabel en onbetrouwbaar.
Eerst de trauma’s helen.
Totdat je het begon te accepteren. Dat je dus getraumatiseerd bent. Dat het niet beter ging worden. Dit is het.
Het kwaad is al geschied. Niets aan te veranderen.
Ook wel handig dat label. Trauma, HSP. ADHD.
Misschien toch een facade om je achter te verstoppen en dus onder je verantwoordelijkheden uit te komen?
Deels nee, deels ja. Het hangt er vanaf.
Je moet nutteloos, incapabel zijn een tijd lang, om ook dat deel van jezelf lief te hebben.
Om tot de bodem te gaan van die pijn.
Trauma zeggen we.
Maar uiteindelijk was het gewoon het gemis.
De rouw. Het verdriet.
Om je vader die er niet was
Het leven niet geleefd
Het hart dat openbreekt.
En toegeeft ik kan het niet,.
Ik kon het niet.
hij kon het niet.
Hij was er niet.
En dat doet pijn.
Kan nooit meer rechtgezet.
En het heeft zoveel impact gehad. Waardoor ik sneller moest zijn. Eerder moest weten en oplossen
Zodat ik het redden kon op aarde en mijn plek in de wereld veilig kon stellen
Want ik heb hem niet gekregen. Die plek. Ik kon hem niet verdienen.
Want hij zag mij niet. Hij bleef niet. Hij was weg.
Mijn vader.
Nutteloze nietsnut. Of arrogante bullebak.
Beide versies laten mij getraumatiseerd.
En dan hoef ik voor altijd niets.
Gewoon goed hier in de luwte.
Veilig.
Ogenschijnlijk.
Niet echt natuurlijk.
Want ik leef maar half.
Waar eerst narcisme mijn leven bepaalde, is het nu trauma.
En om het te veranderen moet ik mijn identiteit loslaten.
Dus ook het trauma. Of het getraumatiseerde.
Maar het is zo verdomt comfortabel!
Hoe doe ik dat?
Nee. Beter laat ik het bij het oude.
Ik heb HSP.
Ik kan het niet.
Ik doe het niet als het niet goed voelt.
Ik sta niet voor je klaar want ik moet eerst aan mijzelf denken.
Want ik ben getraumatiseerd.
En dus ben ik onbetrouwbaar.
Ik ben een narcist.
Nu wel.
Zie je.
Zo herhaalt zich het verhaal.
Dus het is als de donder tijd je uit de vaderwond te halen. En het innerlijk werk te doen om jezelf IN het leven te zetten. Met beschikbaarheid.
En die vaderwond
Die vraagt discipline.
Commitment.
Aanwezigheid.
Op komen dagen.
ELKE DAG!!!!
Of je het leuk vind of niet.
Of je overgevoelig bent of niet.
Of je getraumatiseerd bent of niet.
Toen ik hierdoor heen ging begreep ik ineens al die mannen die ik egocentrisch had genoemd.
Omdat ze ontweken, wegkeken, vermeden. Wat moest worden aangekeken.
Te pijnlijk. Te naar. Te laat. Te zwaar.
"Ik kan het niet" zei ik wel duizend keer vorig jaar.
En toch deed ik het.
En ben ik hier.
Aanwezig. Betrouwbaar. Sensitief maar niet meer overgevoelig. En levend. Krachtig.
Beschermd. Intact.
Mijn plek op aarde gevonden.
Gewoon bouwend. Aan wat ik kom doen. Met bloed zweet en tranen. EN heel veel plezier.
Omdat het vervulling geeft om werkelijk te leven. En eindelijk volwaardig mijn talent te benutten. Want de strijd is weg. Het trauma ook.
Ik ben niet te veel. En ik ben niet te weinig.
In plaats van als schim van jezelf je te verbergen achter narcisme of trauma.
Reacties
Een reactie posten