Als je bent opgegroeid met een narcistische moeder

 Als je bent opgegroeid met een narcistische moeder en een emotioneel afwezige vader, dan weet je hoe het voelt om in een gezin te leven waar geen ruimte was voor wie jij werkelijk was.

Niet omdat niemand van je hield — misschien wel.

Maar omdat de dynamiek thuis geen ruimte liet voor jouw binnenwereld.

Voor jouw behoeften. Voor jouw waarheid.

Je moeder had alle aandacht nodig. Haar emoties vulden de kamer.

Je leerde haar te lezen, haar te sussen, haar te behagen.

En ergens langs de weg leerde je dat jouw gevoelens er minder toe deden. Dat jij er was om te geven — niet om te ontvangen.

Je vader had je kunnen beschermen. Had tegengewicht kunnen bieden.

Maar hij was er niet op de manier die jij nodig had. Misschien zweeg hij. Misschien keek hij weg. Misschien was hij zelf te gebroken om er te zijn.

En zo leerde jij: ik sta er alleen voor.

Wat me raakt aan de mensen die dit herkennen, is hoe lang ze zichzelf de toestemming hebben onthouden om dit te benoemen.

Want je moeder deed ook goede dingen. Je vader was ook niet alleen maar afwezig.

En dus zeg je tegen jezelf: het was niet zo erg. Ik mag niet klagen.

Maar de pijn hoeft niet spectaculair te zijn om echt te zijn.

Het patroon van altijd geven, jezelf verliezen in relaties, niet weten wie je bent buiten wat anderen van je nodig hebben — dat is geen karaktertrek.

Dat is wat er gebeurt als een kind nooit heeft mogen leren:

ik ben genoeg, precies zoals ik ben.

Dat mag nu anders.