Regenboog Boodschap

 Er hangt iets in de lucht vandaag.

Alsof de wereld een klein beetje losser zit in haar voegen.
Niet helemaal zorgeloos — nee, daarvoor is er te veel gezien, te veel gevoeld —
maar net genoeg om even adem te halen tussen de barsten door.
De straten fluisteren verhalen van mensen die moe zijn,
maar toch blijven gaan.
Lichtjes flikkeren hier en daar, niet perfect,
maar hardnekkig aanwezig in het schemergebied tussen donker en dag.
Je voelt het…
dat randje van onrust,
dat zachte knagen van alles wat nog niet opgelost is.
Maar vreemd genoeg zit daar ook iets levends in.
Iets dat zegt: we zijn er nog.
Glazen worden geheven, niet omdat alles goed is,
maar omdat we kiezen om het toch even te vieren.
Een lach die misschien een barstje heeft,
maar daardoor net echter klinkt.
En ergens, tussen de schaduw en het zachte licht,
ontstaat iets moois:
een moment dat niet perfect hoeft te zijn om waardevol te zijn.
Dus laat het maar even gebeuren.
Laat het donker zijn randje houden,
maar vergeet niet — zelfs het diepste grijs draagt de belofte van kleur in zich.
En jij…
jij bent daar deel van.