Regenboog Boodschap

 Er zijn dagen waarop de wereld een beetje te luid is,

alsof alles tegelijk wil spreken en niets echt wil luisteren.
En toch… ergens tussen het geruis van gedachten
zit een zachte stem die geen haast kent.
Die stem vraagt niets groots van je.
Geen perfectie, geen antwoorden die alles oplossen.
Alleen dit: dat je even stil durft te worden
en merkt dat je er al bent.
Misschien is het leven geen rechte weg,
maar meer een slingerend pad door herinneringen en dromen,
waar je soms struikelt over wat was
en onverwacht struikelt in wat nog kan zijn.
En misschien — heel misschien —
zit de wijsheid niet in het weten,
maar in het verwonderd blijven kijken
alsof alles voor het eerst gebeurt.
Naar de lucht die zich telkens opnieuw uitvindt,
naar mensen die elkaar even vasthouden in een blik,
naar dat kleine stukje licht in jezelf
dat nooit echt uitgaat, hoe donker het ook lijkt.
Dus adem maar.
Niet omdat het moet, maar omdat het mag.
Omdat elke ademhaling zegt:
je hoort hier, precies zoals je bent.
En als je dan weer verder gaat,
doe het dan zachtjes.
Alsof je over iets kostbaars loopt —
want dat doe je ook.