Er was een groep mensen

 Er was een groep mensen die vroeg: “Waarom leven jullie zo vrij, waarom nemen jullie tijd voor vreugde, terwijl anderen zich streng onthouden en voortdurend rituelen volgen?”

Het antwoord was eenvoudig: soms is er een tijd van aanwezigheid, een moment waarin licht en vreugde vanzelf stromen, waarin het hart vol is en niet verward hoeft te worden met strengheid of beperking. Er komt een tijd van ernst, een moment van reflectie en toewijding, maar zolang de bron van vreugde aanwezig is, mag het leven gevierd worden.

Het leven is als een kleed: een nieuwe ervaring past niet altijd op oude patronen; als we proberen de frisse energie in de oude vormen te persen, gaat zowel het nieuwe als het oude verloren. Zo is het ook met ons innerlijke leven: nieuwe inzichten, frisse vreugde, mogen we openen en dragen in nieuwe harten en nieuwe gewoonten.

En zoals iemand die gewend is aan oude smaken, niet onmiddellijk de nieuwe zal omarmen, zo verlangt het hart soms eerst naar vertrouwdheid voordat het de frisse stroom volledig kan ervaren. Geduld, zachtheid en aandacht geven ruimte voor transformatie zonder dat het vertrouwde wordt vernietigd.