Bloemen Boodschap

 Er komt een moment dat je de grond raakt,

niet omdat je zwak bent,
maar omdat het de enige plek is waar je écht kunt luisteren.

In het duister, als alles lijkt te verdwijnen —
je kracht, je hoop, je naam —
wordt iets geboren.
Niet uit angst, maar uit overgave.
Een fluistering, niet van deze wereld,
roept je zachtjes terug naar wie je was vóór de pijn.

Hij – de Ene die jou kende voordat je jezelf kende –
strekte zijn hand uit, niet om je te veroordelen,
maar om je ketens één voor één te breken.

De ketens van schuld.
De ketens van spijt.
De ketens van “ik ben niet genoeg.”

Ze vielen met het geluid van waarheid die zich bevrijdt.
En toen kwam het licht. Niet verblindend, maar genezend.
Warm als een herinnering aan thuis,
die je al die tijd diep in je hart had bewaard.

Je werd niet alleen gered.
Je werd herinnerd.
Aan je ziel. Aan je roeping. Aan je onbreekbare waarde.

Wandel nu met rechte rug.
Niet als iemand die vlucht uit het donker,
maar als iemand die het heeft overwonnen.
Niet door eigen kracht,
maar door liefde die alles overstijgt.

Je bent vrij.
Echt vrij.
Want Hij die je uit de duisternis haalde,
was altijd al in je licht aan het wachten.