Deep Impact (1998) Review

 In Richmond, Virginia, treft amateur-astronoom Leo Beiderman op 10 mei 1998 een ongebruikelijk voorwerp aan tussen de sterren Mizar en Alcor, waarop hij professioneel astronoom Marcus Wolf inschakelt. Wolf ontdekt een komeet die zich precies in de richting van de Aarde begeeft en geeft hem de naam Wolf-Beiderman. De komeet is met een lengte van 11 kilometer groot genoeg om de Aarde te vernietigen bij aankomst op 16 augustus van het daaropvolgende jaar. Wolf haast zich naar de autoriteiten om de wereld te waarschuwen, maar komt in zijn onoplettendheid om bij een ongeluk met een vrachtwagen.

Een jaar later onderzoekt MSNBC-reporter Jenny Lerner het plotselinge ontslag van Alan Rittenhouse, minister van Financiën, en diens geheime affaire met Ellie. De verslaggeefster ontdekt dat Rittenhouse geen maîtresse heeft, maar dat "E.L.E." een acroniem betreft voor "Extinction-Level Event". Met de hulp van zijn adviseur Morten Entrekin weerhoudt president Tom Beck de reporter van openbaring van het wereldschokkende nieuws. In een persconferentie maakt de president de feiten openbaar. Acht maanden geleden zijn de Verenigde Staten en Rusland in het geheim begonnen aan de bouw van Messiah, het grootste ruimtevaartuig aller tijden, die de komeet met nucleaire wapens moet vernietigen. Het leven wereldwijd verandert drastisch, terwijl Jenny en Leo in korte tijd uitgroeien tot beroemdheden. Rittenhouse heeft zich inmiddels met zijn dochter Lily teruggetrokken op een kleine boot.

President Beck vormt een team met gedreven astronauten voor een onmogelijke missie. Koppelingspiloot Spurgeon Tanner neemt afscheid van zonen Dwight en Steve, pilote Andrea Baker van man David en dochter Brittany, commandant Oren Monash van vrouw Mariette en navigator Mark Simon van vriendin Wendy Mogel. Hospik Gus Partenza en atoomexpert Mikhail Tulchinsky maken het team compleet. Vijf maanden na de lancering van Messiah boort de crew vier kernkoppen in het oppervlak van de komeet, waarbij Partenza overlijdt en Monash gewond raakt. Bij het ontploffen van de bommen raakt Messiah beschadigd en verliest de crew het contact met de Aarde, terwijl de komeet in plaats van vernietigd slechts in tweeën blijkt gespleten. Na de ongewenste splitsing heeft Beiderman een grootte van 2,4 km en Wolf een grootte van 9,7 km, waardoor beide kometen nog steeds een zeer dreigend karakter hebben. Beck erkent de mislukking van Messiah, kondigt een staat van beleg af en verklaart dat regeringen mondiaal inmiddels bezig zijn met het bouwen van ondergrondse schuilplaatsen. De Verenigde Staten gebruiken de kalksteengrotten in de staat Missouri en schrijven een loterij uit om na de inslag 800.000 burgers onder de 50 jaar te selecteren die samen met 200.000 wetenschappers, ingenieurs, artiesten, soldaten en andere waardevolle burgers een nieuwe toekomst op de planeet moeten opbouwen.

Journaliste Jenny weet zichzelf verzekerd van een plaats, maar worstelt met de breuk tussen haar ouders. De relatie met moeder Robin lijkt ondanks de labiliteit van de oudere vrouw van een uiterst sterk karakter, terwijl haar band met vader Jason aanzienlijk bekoeld is geraakt sinds hij er met zijn jonge vriendin Chloe vandoor is gegaan. Op een avond maakt Robin zich op en terwijl ze geniet van herinneringen en rode wijn, neemt ze vermoedelijk een overdosis, want Jenny wordt de volgende dag gebeld dat haar moeder is overleden. Jenny staat haar ondergrondse plek af aan haar vriendin en collega Beth Stanley, die haar dochter Caitlin op schoot mag nemen in de bus. Vlak voor de Inslag haast Jenny zich naar het strand, waar ze zich herenigt met haar vader, vlak voor dat de eerste komeet inslaat. Tijdens de daaropvolgende tsunami komen ze allebei om. De complete oostkust, inclusief New York, wordt van de kaart geveegd.

De jonge Leo en zijn vriendin Sarah Hotchner denken het probleem van abrupte scheiding middels een huwelijk te kunnen oplossen, maar beseffen niet dat Sarahs ouders Chuck en Vicky en de kleine baby zullen worden geweigerd. Op de vlucht voor de naderende tsunami snelt de familie Hotchner naar de Appalachen voor beschutting in de bergen, maar de snelweg staat bomvol met auto’s die dezelfde richting aanhouden. Leo begeeft zich per motor naar de Hotchners, waarop de ouders Sarah dwingen om met de kleine haar vriend te vergezellen naar hogerop.

De bemanning van Messiah herstelt het contact met het thuisfront. Ze denkt met een heldhaftige poging de Aarde te behoeden voor de grootste schade en neemt afscheid van de geliefden die ze zullen achterlaten. Ze offeren zich op door de laatste kernkoppen op de grotere komeet af te vuren, waardoor deze geen bedreiging meer zal vormen voor het leven op aarde. De missie slaagt. De komeet wordt tot ontploffing gebracht en het leven op aarde is gered.

Bron : WikiPedia
________________________

Review :

Deep Impact is een van die rampenfilms die zijn emotionele impact echt waarmaakt. De film heeft het grootschalige spektakel dat je van een film in dit genre mag verwachten, maar wat hem zo goed maakt, is dat de menselijke kant van het verhaal nooit wordt vergeten. De spanning wordt mooi opgebouwd, het gevoel van dreiging is reëel en de film geeft verschillende personages genoeg diepgang om het gevaar betekenisvol te maken. Soms is de film sentimenteel en sommige momenten zijn iets te gepolijst, maar de oprechtheid draagt ​​de film. Mimi Leder houdt de film gefocust en verrassend ontroerend.
Deep Impact is voor mij altijd een klassieker geweest. Het is een van die rampenfilms uit de late jaren 90 die ik op elk moment opnieuw kan bekijken. Hoewel de film zeker niet perfect is, heeft hij een ernst en emotionele diepgang waardoor hij zich onderscheidt van andere films in het genre.
De film, geregisseerd door Mimi Leder, kiest voor een meer realistische en dramatische benadering van het thema "asteroïde op weg naar de aarde". In plaats van zich puur op spektakel te richten, besteedt de film veel tijd aan de menselijke kant van de crisis: families, relaties, opoffering en hoe mensen reageren wanneer ze geconfronteerd worden met het einde. Dat waardeer ik enorm. De rustigere momenten zijn vaak krachtiger dan de actiescènes.
De cast is over de hele linie sterk, met acteerprestaties van Téa Leoni, Morgan Freeman en Robert Duvall die de film geloofwaardigheid en diepgang geven. Morgan Freeman brengt in het bijzonder kalme autoriteit in zijn rol, en Duvall voegt er een vleugje klassieke astronautenkracht aan toe. De emotionele momenten komen vaker wel dan niet goed over, vooral in de laatste akte.
Morgan Freeman als de Amerikaanse president? Ja, graag! Maximilian Schel, Robert Duvall, Vanessa Redgrave en James Cromwell in een rampenfilm? Meen je dat nou?! Toegegeven, Tea Leoni draagt ​​deze film vrijwel volledig in haar eentje en levert een van haar meest emotioneel geloofwaardige prestaties, maar omdat het verhaal vanuit meerdere perspectieven wordt verteld, beleven we de naderende, levensbedreigende explosie ook door de ogen van de verliefde tieners Elijah Wood en Leelee Sobieski, hun diep verscheurde ouders, een groep astronauten die vastzitten in een baan om de aarde (met een aantal zeer indrukwekkende scènes daarboven), de hopeloos verslagen wetenschappelijke en overheidsinstanties, en zelfs de stoere militairen die de paniek proberen te bedwingen. Hoewel ze ogenschijnlijk antagonisten zijn, zijn het gewoon andere mensen die ook op het punt staan ​​te sterven. De enige echte antagonist is de komeet zelf.
De film zit vol hartverscheurende scènes, maar ze zijn zo goed verteld dat je er wel door ontroerd moet raken. De scènes waarin Leelee's ouders het noodlot eindelijk accepteren en het collectieve offer van de astronauten raken me elke keer weer. Duvall is meesterlijk in die scènes, en de afscheidsmomenten van de families van de crew (en Leelee's ouders) ontroeren me nog steeds tot tranen, maar het ene woord in de film dat me echt verscheurt, is Tea's kleine, doodsbange "papa" terwijl ze haar hoofd in Maximilians borst begraaft. Dat ene, kinderlijk uitgesproken woord raakt me tot op de dag van vandaag diep.
Toegegeven, de effecten zijn gedateerd, en ja, de presentatie - hoewel zeker plausibel tot het punt van onvermijdelijkheid - is een beetje overdreven en wetenschappelijk twijfelachtig, maar het is een rampenfilm. Wat verwacht je dan? Veel van de bijrollen worden stijf en ongemakkelijk voorgelezen, en de muziek probeert soms iets te hard om emotie op te roepen, maar over het geheel genomen vind ik de cinematografie en de opnames op locatie boeiend en effectief, en de regie als geheel behoorlijk indrukwekkend voor het genre.
Los van het acteerwerk van de cast, denk ik dat wat deze film boven de commercieel succesvollere "Armageddon" plaatst, het verhaal zelf is. Het concept van opoffering voor onze geliefden is niets nieuws in de filmwereld, maar wat deze film doet, in tegenstelling tot de andere, is ons laten nadenken over wat en wie werkelijk belangrijk zijn in ons leven. We krijgen hier maar een heel korte tijd, dus is er wel genoeg ruimte voor kleinzieligheid, woede en egoïsme? Naar mijn mening is dit een twee uur durende herinnering om beter te prioriteren. Misschien is de titel "Deep Impact" een woordspeling. Ja, de komeet zal inderdaad een diepe impact hebben, maar zou het verhaal misschien geschreven zijn als een metafoor voor welke aspecten van het leven een diepe impact op onze ziel zouden moeten hebben?
Dat gezegd hebbende, is de film niet foutloos. Sommige subplotten voelen onderontwikkeld aan en een paar personagekeuzes komen wat geforceerd over. Het tempo is soms wat traag en bepaalde visuele effecten zijn duidelijk gedateerd. Ook de grote cast is niet altijd even goed in balans.
Toch slaagt Deep Impact erin omdat het oprecht aanvoelt. De film neemt het scenario serieus en geeft ons personages om ons heen. Het is misschien niet de meest spannende rampenfilm ooit gemaakt, maar het is wel hartverwarmend, memorabel en emotioneel geloofwaardig.