Je bent niet alleen
Je bent niet alleen…
Soms verliezen we iemand door de dood. Soms door afstand, misverstanden, keuzes, of simpelweg door het leven zelf.
Soms ook verliezen we wat er nooit echt heeft kunnen zijn. Een gemiste kans, een niet geleefd verlangen, een liefde die niet kon landen.
...
De afgelopen weken navigeer ik door diepe lagen van verlies en rouw. Om wat ik ooit verloor of nooit écht kon ontvangen. Over wat er niet kon zijn of anders liep dan gehoopt.
Ik ervaar niet zozeer de verhalen in mijn hoofd,
als wel het verhaal dat mijn lichaam vertelt.
Over liefhebben en geliefd worden.
Over wanhoop, verlies en angst.
Over verraad, afwijzing, misbruik en ingehouden woede.
Mijn lijf trilt, schudt, trekt samen, geeft over, doet pijn, voelt zwaar, is slap, vermoeid en wacht...
Het wacht.
Het smacht.
Naar datgene wat ik toen nodig had, maar wat er toen niet was.
Omdat ik te jong was.
Omdat niemand me zag.
Omdat ik niet bij machte was.
Het lichaam onthoudt wat we zelf vergeten. Dat wist ik. Maar het opnieuw aan den lijve ervaren is rauw, intens én... indrukwekkend!
...
Als een stille getuige slaat het lichaam alles op wat te groot was om te dragen. Wat teveel was om te voelen.
En het spreekt. Wanneer woorden tekortschieten en het eindelijk veilig (genoeg) is.
Met de uitnodiging om te voelen wat we eerder niet kon voelen.
Om te ontvangen wat er toen ontbrak.
Om alsnog de brug te slaan naar liefde, naar verbondenheid, naar verzachting, naar heelheid.
En misschien, heel misschien, is dat de echte betekenis van verlies: Niet het einde, maar het begin van een diepere ontmoeting met onszelf! 
...
In plaats van te doen wat ik toen heb gedaan in een poging om niet te hoeven voelen - dissocieren, vluchten in hard werken, het zorgen voor anderen, mezelf forceren door extreem te sporten, te verdoven door te stoppen met eten en me terug te trekken uit de verbinding met anderen - geef ik mezelf nu alsnog wat mijn lichaam nodig heeft om na al die jaren eindelijk uit te kunnen ademen en te ontspannen.
In plaats van "mind over body", stel ik nu de vraag:
Wat heeft mijn lichaam nodig?
Waar heeft mijn lichaam behoefte aan?
En ik luister...
En nee, dat is niet makkelijk. Ook voor mij niet. Met al mijn kennis en ervaring op het gebied van trauma. Het is hard werken!
Want het vraagt moed om te blijven, waar je ooit hebt moeten vluchten.
Om te voelen, waar je ooit hebt moeten bevriezen.
Om te ontvangen, waar je ooit hebt moeten sluiten.
...
Het lichaam heeft een aantal specifieke dingen nodig om de impact van onverwerkte of ingrijpende ervaringen te kunnen verwerken. Om terug te keren naar een gevoel van veiligheid en basisvertrouwen.
Ik noem enkele van de dingen die mij helpen om mij lichaam, mijn zenuwstelsel, in een dergelijk proces te ondersteunen.
In plaats van naar mijn telefoon te grijpen als ik wakker wordt, adem ik eerst een paar keer bewust in en uit en zet de toon voor de dag met een korte meditatie of krachtige intentie. Soms in gedachten, soms door te schrijven in mijn journal.
Ondanks de zwaarte die ik voel sta ik op en ga direct naar buiten. Daglicht, zonlicht, blote voeten op de aarde reguleren de cortisol levels, beïnvloeden onze stemming, en helpen ons letterlijk en figuurlijk aarden.
Vertraging en stilte. Ik neem de tijd om mijn lichaam te voelen. Aanwezig te zijn, nieuwsgierig naar de ervaring in dit moment, zonder oordeel, zonder de intentie dat er iets moet veranderen. Maar ook om te luisteren naar de echo's en verhalen die weerklinken in mijn hoofd. Wetende dat dit niet is wie ik ben, maar dat het de delen zijn die door overweldiging zijn afgesplitst en die wachten om gehoord en erkend te worden.
Ik geef en gun mezelf liefdevolle aanraking, de lijfelijke ervaring van steun en geborgenheid. Zachte beweging en ademhaling helpen me om ruimte te creëren waar mijn lichaam nog vasthoudt of zich schrap zet. Niet met de intentie om iets te fixen, maar om te laten weten dat het veilig is om te verzachten. 
Ik creëer micro-momentjes (de zgn. 1% zoals de mensen kennen die vaker met mij werken): Wat kan ik vandaag doen, of wat kan ik op dit moment doen, hoe klein ook, om mijn herstel, verwerking en heling te ondersteunen? Kleine stappen maken een groot verschil!
Ook al heb ik geen eetlust, ik zorg voor voedzame maaltijden, te beginnen met het ontbijt. Eiwitten (>25 gr), gezonde vetten (omega-3) en vezels zijn essentieel. Daarnaast uiteraard (warme) groentes en fruit. Kost eten veel moeite of protesteert je lichaam? Maak dan soepen of smoothies. Je lichaam en geest hebben energie nodig om te kunnen helen. Zonder energie geen veerkracht.
Suppletie. Overweldiging gaat 100% gepaard met oxidatieve stress en neuro-inflammatie. Om die reden zet ik altijd direct een aantal specifieke supplementen in om mijn immuunsysteem te ondersteunen. 
Ik zorg dat mijn lichaam warm blijft en creëer ruimte, tijd en rust door afspraken te schrappen, dingen die kunnen wachten even uit te stellen, mijn gsm uit te zetten, minder intensief te sporten, etc.
En misschien wel het allermoeilijkste, maar ook het meest krachtige: ik probeer in verbinding te blijven met veilige anderen. Om open te blijven en de steun van anderen toe te laten, in plaats van me terug te trekken, af te sluiten en te pretenderen dat ik oké ben en niemand nodig heb.Want als ik één ding heb geleerd in afgelopen jaren is dat we juist helen in verbinding.
We hoeven niet te doen alsof alles goed is. We hoeven niet alleen te zijn in onze pijn.
Het is juist in die kwetsbaarheid, wanneer we echt voelen wat er is, dat we de meest diepe verbinding kunnen maken - met onszelf en met anderen 
...
Als jij je herkent in mijn verhaal, weet dan: je bent niet alleen!
We dragen allemaal onze eigen verhalen van verlies en verlangen. En we mogen elkaar helpen herinneren dat helen niet betekent dat je sterk moet zijn. Maar dat je zacht mag worden, juist daar waar het ooit zo hard werd.
Laten we dus delen en elkaar vinden in onze kwetsbaarheid
Herken jij ook de behoefte om jezelf te pushen? Jezelf op de kop te zitten? Om door te gaan?
Wat helpt jou om je weer veilig te voelen in tijden van verlies, rouw of pijn? Hoe doe jij dat?
Welke klein gebaar van liefde voor jezelf kies jij vandaag?Want daar waar je hart ooit brak, wacht het nog steeds op jouw thuiskomen ”
”"The wound is the place where the Light enters you" ~ Rumi
Reacties
Een reactie posten