Als jij het maar wist

 Als jij het maar wist....

Een brief van je hond

Ik heb nooit woorden gehad, maar toch sprak ik elke dag met je.
Met mijn ogen, mijn staart, mijn zachte zucht tegen je hand.
Wanneer jouw wereld te zwaar voelde, leunde ik tegen je aan.
Zonder vragen, zonder oordeel, alleen met de belofte: “Ik blijf bij je.”
Ik herkende je lach aan de lichte tred van je voeten,
en je tranen aan de stilte in je stem.
Dan likte ik ze weg, alsof ik kon zeggen: “Voor mij ben jij goed genoeg.”
Wij spraken onze eigen taal.
Een oor dat spitste zei: “Vertel nog meer.”
Een kwispel fluisterde: “Ik hoor je.”
En als ik ’s nachts droomde, liep jij altijd met me mee
door eindeloze velden waar de tijd niet telt.
Maar tijd glipt weg.
Ze schonk ons momenten die genoeg waren om jou te leren
wat echte liefde is:
trouw, eenvoudig en zonder einde.
Had ik de macht gehad om de klok stil te zetten,
dan koos ik voor elke grijze snorhaar en elke trage stap...
zolang jij er maar was.
Wanneer ik ouder word en mijn lichaam kleiner wordt dan jouw verdriet,
onthoud dit: liefde verdwijnt niet....
Ze leeft voort in een vergeten speeltje,
in de echo van mijn blaf in het huis,
in de wind langs ons pad.
En als je ooit twijfelt?
Sluit je ogen.
Voel mijn vacht nog onder je hand,
het gewicht van mijn kop op je knie.
Ik hield van jou.
Niet omdat je alles goed deed,
maar omdat jij, gewoon jij, mijn hele wereld was.

P.S. Als er ooit een andere viervoeter je pad kruist,
wees niet bang om opnieuw te houden van , je hart te openen....
Ik leerde je dat liefde zich niet laat stoppen ...
Ze wordt alleen maar groter.
Honden laten pootafdrukken achter in onze harten.
Mensen?
Die tekenen sterrenbeelden in onze harten.