De lege stoel
De lege stoel
Er mist een stem in dit huis,
een lach die hier hoort te klinken.
Het is alsof ik in de stilte
steeds een stukje verder weg moet zinken.
een lach die hier hoort te klinken.
Het is alsof ik in de stilte
steeds een stukje verder weg moet zinken.
Ik zie je spullen, ik zie je foto,
maar je echte zelf is er niet.
Achter de glimlach die ik draag,
schuilt een oceaan van verdriet.
maar je echte zelf is er niet.
Achter de glimlach die ik draag,
schuilt een oceaan van verdriet.
Je bent zo dichtbij in mijn bloed,
maar zo onbereikbaar ver weg.
Ik hoop dat je diep vanbinnen voelt,
hoeveel ik nog tegen je zeggen wil.
maar zo onbereikbaar ver weg.
Ik hoop dat je diep vanbinnen voelt,
hoeveel ik nog tegen je zeggen wil.
Reacties
Een reactie posten