De lege stoel

 De lege stoel 

Er mist een stem in dit huis,
een lach die hier hoort te klinken.
Het is alsof ik in de stilte
steeds een stukje verder weg moet zinken.
Ik zie je spullen, ik zie je foto,
maar je echte zelf is er niet.
Achter de glimlach die ik draag,
schuilt een oceaan van verdriet.
Je bent zo dichtbij in mijn bloed,
maar zo onbereikbaar ver weg.
Ik hoop dat je diep vanbinnen voelt,
hoeveel ik nog tegen je zeggen wil.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster