Het voelt soms alsof je vastzit in een ruimte zonder ramen

 Het voelt soms alsof je vastzit in een ruimte zonder ramen.

Je praat, je legt uit, je probeert woorden te geven aan wat er is gebeurd maar het komt niet aan. Of het wordt verdraaid. Afgezwakt. Weggewuifd.

Onrecht laat geen blauwe plekken achter die iedereen kan zien.
Het nestelt zich vanbinnen.
In dat knagende gevoel dat je iets wordt afgenomen wat van jou is:
je stem, je ervaring, je waarheid.

Het zwaarste is misschien niet eens wat er gebeurde,
maar dat niemand écht bleef staan.
Dat er geen moment was waarop iemand zei:
dit klopt niet, en jij verzint dit niet.

Langzaam ga je twijfelen.
Je herhaalt gesprekken in je hoofd.
Je vraagt je af of je te veel voelde, te scherp zag, te gevoelig was.
Alsof rechtvaardigheid alleen geldt voor wie hard genoeg is.

Maar sommige mensen voelen nu eenmaal dieper.
Zien sneller waar iets schuurt.
En precies dát wordt hen vaak kwalijk genomen.

Niet begrepen worden maakt eenzaam.
Je staat midden tussen mensen en voelt je toch alleen.
Omdat je weet: als ik echt laat zien wat dit met me heeft gedaan,
dan haken ze af.

Toch zit er niets mis in jouw gevoel.
Het is geen zwakte dat je geraakt werd.
Het is een teken dat je niet afgestompt bent geraakt.

Onrecht verandert je.
Maar het definieert je niet.

Je hoeft je verhaal niet te bewijzen om het waar te laten zijn.
Je hoeft geen toestemming te vragen om te voelen wat je voelt.

Misschien zal niet iedereen je begrijpen.
Maar dat betekent niet dat jij ongelijk hebt.
Soms betekent het simpelweg
dat jouw waarheid dieper gaat dan waar anderen durven te kijken.