We leven in een wereld die nooit stilstaat

 We leven in een wereld die nooit stilstaat. Er is altijd wel iets wat moet, iets wat roept, iemand die iets van je verwacht. En vaak gaan we maar door, omdat we denken dat het zo hoort. Totdat je ineens merkt dat je moe bent, leeg, alsof je batterij op het laatste streepje staat.

Maar opladen is geen zwakte. Het is juist een daad van kracht. Het vraagt moed om even stil te staan, om tegen jezelf te zeggen: nu even niet, nu kies ik voor mij. Want pas als je je eigen energie koestert, kun je die ook weer delen met anderen.

Misschien is het een wandeling in de natuur, waar je voeten het ritme van de aarde volgen. Misschien is het een goed boek, een lach met iemand die je vertrouwt, of gewoon een paar diepe ademhalingen in stilte. Het maakt niet uit hoe je het doet, zolang je maar voelt dat je weer dichter bij jezelf komt.

Je hoeft niet altijd “aan” te staan. Je mag vertragen. Je mag rusten. Je mag opnieuw beginnen, zo vaak als nodig is.

En als je weer opgeladen bent, zie je de wereld anders. Kleuren zijn helderder, geluiden zachter, en je hart voelt lichter. Dan herinner je je dat er in jou een bron van kracht zit, die altijd opnieuw gevuld kan worden, zolang jij jezelf die kans geeft.