Soms voelt het alsof er een steen op je borst ligt

 Soms voelt het alsof er een steen op je borst ligt. Alsof je adem net iets te kort is, terwijl je probeert te lachen en te doen alsof alles wel gaat. Je weet diep van binnen dat je meer bent dan dit, maar toch fluistert er een stem in je hoofd die zegt dat je tekortschiet. Dat je niet genoeg bent. Dat anderen het altijd beter doen, mooier, sterker, met meer gemak.

Je kijkt naar jezelf in de spiegel en herkent die blik niet meer. Niet omdat je veranderd bent, maar omdat je al zo lang probeert te overleven dat je vergeten bent hoe het voelt om jezelf te zijn. Je voelt je leeg en tegelijk vol, vol gedachten die schuren, herinneringen die pijn doen, verwachtingen die je never nooit lijkt waar te maken.

En misschien durf je het niet hardop te zeggen, maar er zijn momenten waarop je denkt: Waarom zou ik er eigenlijk toe doen?
Niet omdat je echt wilt verdwijnen, maar omdat je je afvraagt wat jouw plek is in een wereld die zo luid, zo snel, zo veeleisend is.

Maar ergens, tussen de scheuren door, zit een zacht stukje van jou dat nog leeft. Dat fluistert dat je nog steeds hier bent, ondanks alles. Dat je, zelfs in dit gevoel van waardeloosheid, een hart hebt dat blijft kloppen, blijft hopen, blijft zoeken.

Je hoeft niet vandaag sterk te zijn. Je hoeft niet te weten hoe je verder moet. Soms is het al genoeg dat je er bent. Dat je ademt. Dat je voelt.
Want zelfs in de chaos, in de twijfel, in het donker… besta jij nog steeds.

En dat alleen al maakt je waardevoller dan je ooit zult beseffen.