Soms raakt het verdriet van een ander je op een plek die je allang dacht te kennen
Soms raakt het verdriet van een ander je op een plek die je allang dacht te kennen.
Ik kende iemand die ontzettend veel verdriet had om het verlies van een dier. Het raakte mij, omdat het me herinnerde aan mijn eigen overleden dieren. En ineens besef je weer hoe bijzonder die band kan zijn.
Een dier is voor veel mensen niet “zomaar een dier”. Het is onderdeel van je gezin. Een maatje, een troost, een aanwezigheid in je dagelijks leven. Voor sommigen is loslaten misschien makkelijker, maar voor een ander kan het verlies intens en bijna onvoorstelbaar voelen. En beide mogen er zijn.
Rouwen om een dier doet pijn. Soms enorm veel pijn. Geef jezelf daarom de tijd om te voelen, te huilen, te missen en uiteindelijk voorzichtig weer verder te gaan. Verdriet hoeft niet weggeduwd te worden, maar probeer jezelf ook een bepaalde periode te gunnen waarin je bewust rouwt. Daarna mag er langzaam weer ruimte komen voor het leven. Niet omdat je vergeten bent, maar omdat je hebt geleerd het gemis mee te dragen.
Denk aan de mooie momenten.
Aan de liefde, de gekke dingen, de kleine gewoontes, de blikken en de herinneringen die niemand je ooit meer kan afnemen.
De dood blijft iets onmenselijks....
Soms komt het als een waarschuwing.
Soms als een teken.
Soms zomaar om de hoek.
Soms onverwacht en keihard, rauw op je dak.
En misschien mogen we juist daarom soms even stilstaan bij wat het leven ons vertelt.
Stress doet ontzettend veel met een mens.
Een verkeerde omgeving kan je breken. Regels, onbegrip en gebrek aan kennis kunnen soms net zo goed schade veroorzaken. En dan zijn er ziektes die we nog altijd niet begrijpen, dingen die zelfs voor artsen onverklaarbaar kunnen zijn.
De dood confronteert ons met hoe kwetsbaar het leven is.
Maar ondanks alles blijft uiteindelijk één ding bestaan: de liefde.
De liefde die je hebt gegeven.
De liefde die je hebt ontvangen.
En de herinneringen die in je blijven leven. 
Dus rouw als je moet rouwen. Huil als je moet huilen. Mis wie je mist. Maar vergeet nooit om op een dag ook weer naar de mooie momenten te kijken.
Want sommige dieren verlaten ons leven…
maar nooit echt ons hart.
Ongeacht, of het dier groot of klein is...
Het verdriet is onwijs intens en groot.
En daar toon ik , met welke achtergrond dan ook, toch respect voor.
Reacties
Een reactie posten