Er zijn van die dagen

 Er zijn van die dagen waarop de grond onder je voeten lijkt te bewegen. Alsof je midden in een drukke straat staat, waar stemmen door elkaar klinken, indrukken zich opstapelen en je hart sneller slaat dan je bij kunt houden. Je voelt hoe de onrust van buiten naar binnen sijpelt, en voor je het weet lijkt het alsof je jezelf kwijtraakt.

Staande blijven in zulke momenten vraagt geen harde muren, geen masker, maar juist de moed om even stil te worden. Om niet mee te gaan in de snelheid van alles wat aan je trekt, maar om terug te keren naar jezelf. Naar die plek die altijd in je aanwezig is, al is ze soms diep verborgen: de zachte, stille kern in jou.

Misschien voelt dat in eerste instantie als tegen de stroom in zwemmen. Iedereen gaat maar door, en jij kiest ervoor om even stil te staan. Maar precies in dat stilstaan, in dat ademen en voelen, ontdek je dat je sterker bent dan je dacht. Onrust blijft bestaan, de wereld verandert niet omdat jij even stopt, maar je ervaart dat je er niet door meegesleurd hoeft te worden.

Het vraagt oefening om dit jezelf te gunnen. Om in de chaos je grenzen te voelen en te respecteren. Om jezelf steeds weer te herinneren: ik mag kiezen hoe ik met deze storm omga. Dat is geen egoïsme, dat is zelfliefde. Want juist door jezelf stevig neer te zetten, kun je ook aanwezig blijven voor anderen, zonder jezelf weg te geven.

En iedere keer dat je dit doet, groeit er iets in jou. Een vertrouwen dat je dragen kunt wat er komt, hoe onrustig het ook wordt. Een weten dat jouw kracht niet schuilt in controle, maar in overgave aan wat er is, terwijl je tegelijk je eigen ruimte blijft bewaren.

Jezelf staande houden in onrust is niet het wegduwen van gevoelens, niet het negeren van wat je raakt. Het is juist erkennen dat je gevoelig bent, dat je geraakt wórdt en toch kiest om niet te verdrinken in de golven. Het is je wortels dieper in de aarde voelen zakken, terwijl de storm boven je hoofd raast.

En ergens, tussen al die onrust, ontdek je telkens weer dat innerlijke anker. Dat stille weten: Ik ben hier. Ik mag hier zijn. En dat is genoeg.