Samen de weg bewandelen

 Samen de weg bewandelen betekent niet in een rechte lijn lopen, hand in hand, met zekerheden vol in de zakken. Het is soms asynchroon lopen, in stilte, met twijfels die botsen en wonden die niet altijd worden uitgesproken.

Het is ieder met zijn eigen tempo, bagage en schaduwen vooruitgaan, en toch elke dag ervoor kiezen de ander niet volledig los te laten. Het is accepteren dat liefde niet altijd vloeiend is, maar dat het ademt in de stiltes, in de inspanningen, in die vreemde schoonheid van samen volhouden.

Er zijn dagen waarop de passen samenvallen, waarop alles vanzelfsprekend lijkt, waarop je zonder reden lacht, gedragen door een zacht licht dat van binnenuit lijkt te komen. En dan zijn er de zwaardere, mistigere dagen, waarop je niet meer precies weet waarom je er bent, noch hoe je verder moet.

Toch, ondanks de twijfels, de stiltes, de spanningen, is er soms een vluchtig, soms een stralend moment waarop de handen elkaar weer vinden. Niet uit gewoonte. Niet uit reflex. Maar uit keuze. En wanneer ze elkaar zo vinden, handpalm tegen handpalm, valt er iets op zijn plaats. De blikken verheffen zich, samen, en wijzen naar eenzelfde horizon. Misschien niet perfect gedefinieerd, misschien vaag, maar gemeenschappelijk. En dat is genoeg. Dat moment is genoeg.

Want samen de weg bewandelen betekent soms apart lopen, maar steeds weer terugkeren naar dat onzichtbare punt waar de harten elkaar verstaan, waar de handen spreken, en waar de toekomst, zelfs onzeker, zich aftekent in het gedeelde verlangen om samen, een beetje verder te gaan.