Iedereen waarschuwt je voor het eerste jaar

 Iedereen waarschuwt je voor het eerste jaar.

De eerste keren.
De feestdagen.
De verjaardag.
De jubileumdagen.

Het kwam allemaal als een geplande ramp die je tenminste nog zag aankomen.

Waar niemand je voor waarschuwde, was het tweede jaar.
Het jaar waarin de ovenschotels op zijn.
De contactmomenten stoppen.

De wereld volledig verder gaat en
verwacht dat jij dat ook doet...

Het jaar waarin mensen niet meer vragen hoe het met je gaat, want je bent vast wel weer oké.

Rouw houdt zich niet aan die kalender.

Het tweede jaar is het jaar waarin
de schok eindelijk wegzakt.

Wanneer de gevoelloosheid die je stilletjes
door het eerste jaar heen heeft gedragen
verdwijnt en je het plotseling voelt...
echt voelt...
voor het eerst.

Het tweede jaar is het jaar waarin het echt wordt.
En je zou je nu beter moeten voelen.

Je voelt je niet beter, je bent er alleen maar eenzamer in.