Er zijn van die dagen waarop je wakker wordt

 Er zijn van die dagen waarop je wakker wordt en eigenlijk al moe bent voordat je uit bed stapt.

Niet omdat je te weinig hebt geslapen, maar omdat je van binnen nooit écht uit staat.
Alsof er een soort onzichtbare waakhond in je systeem leeft die de omgeving blijft scannen, ook wanneer jij rust nodig hebt.

Je voelt alles.
De stemming van iemand die de kamer binnenloopt.
Het zuchten dat net iets te lang duurt.
Het niet-uitgesproken conflict dat in de lucht hangt.
En nog voordat je het doorhebt, heb je jezelf alweer aangespannen:
Wat heeft die ander nodig? Wat moet ik oplossen? Waarom voelt dit zo zwaar?

Het is een vermoeidheid die diep zit.
Een soort gewicht op je borst waarvan je niet eens meer weet wanneer je het bent gaan dragen.
En ergens vraag je je af:
“Waarom kan ik niet gewoon even níet voelen? Even níet opletten?”

Maar de waarheid is: je hoeft niet af te leren dat je gevoelig bent.
Je hoeft alleen te leren dat jouw systeem geen machine is die de hele dag op ‘aan’ kan staan.
Je mag thuiskomen in jezelf.
De wereld kan even wachten.