Iemand schreef

 Dit is wat ik deed met de honderden foto's van onze vervreemde dochter.

In een mislukte poging om weer contact met haar te krijgen, had ik een paar jaar geleden een cadeau voor haar gemaakt: ik selecteerde favoriete foto's uit elk jaar van haar leven, tussen haar 0e en 24e jaar, liet ze digitaliseren en maakte een dozijn fotoboeken van de gedigitaliseerde beelden, elk met twee jaar van haar leven. Zulke schattige foto's van haar, haar vrienden, ons huis, onze familie, onze huisdieren, onze vakanties, haar eerste stapjes, haar schooltoneelstukken en kooroptredens, haar sportprestaties, scènes van haar grote wedstrijden, logeerpartijtjes, verjaardagsfeestjes, kamperen, samen op pad gaan en dingen doen, haar verhuizen naar en van haar studentenhuis, haar diploma-uitreikingen, enzovoort.

Ik heb haar die boeken gestuurd, maar blijkbaar maakte de nauwkeurige documentatie van twee decennia van haar leven als ons kind de vervreemde dochter woedend en kwamen haar verhalen over haar ‘verschrikkelijke jeugd’ als volkomen onwaar aan het licht.

Blijkbaar zat er dus een kern van waarheid in die foto's die ze niet wilde dat haar "social media-flying monkeys" en haar therapeut zagen.
Aanvankelijk vond ik dat afschuwelijk, dus ik verontschuldigde me en vroeg haar om ze terug te sturen, maar toen besefte ik hoe overtuigend het is: het bewijs staat gewoon in die fotoboeken, en ze kan dat niet allemaal wegknippen of het verhaal herschrijven.

Het staat er voluit te zien; we waren goede ouders. Niet perfect, maar we verdienen het absoluut niet om als vuil behandeld te worden, belasterd, beschimpt, uitgescholden en bespot te worden.
Een van mijn goede vriendinnen die deze boeken zag en erdoorheen bladerde, zei: "Wauw – dit waren decennia van verdomd goed ouderschap! Ze moet zich nu wel een grote leugenaar voelen."

Ik geloof dat ze het 'cognitieve dissonantie' noemen. Het zal haar vast heel ongemakkelijk zijn om dat allemaal te zien.

Ik haalde alle andere foto's van haar weg en bewaarde ze in dozen. Als ik doodga, krijgt ze die dozen terug, samen met de andere herinneringen aan haar jeugd die ik zorgvuldig heb bewaard: haar doopjurk, alle jurken, kostuums en outfits die ik in de loop der jaren voor haar heb genaaid, haar onderscheidingen, haar certificaten, haar kunstwerken, alles zorgvuldig bewaard.

We hebben ons testament aangepast met legaten om de nalatenschap na te laten aan de instellingen waar we al lang vrijwilligerswerk doen en aan schenken, waar het geld gewaardeerd zal worden en goed gebruikt zal worden om anderen te helpen.
We leven nu ook ons ​​eigen leven met plezier en focussen ons niet op het verleden.
We hebben ons gerealiseerd dat OUDERSCHAP EEN ROL IS, GEEN LEVEN.
We leven ons leven NU.
Ben elke dag minder verdrietig, nu de foto's veilig gearchiveerd zijn en het me niet meer van streek maken als ik er langs loop.

Die foto's en de herinneringen aan haar zorgvuldig en liefdevol opgroeien, vormen nu haar enige erfenis van ons.
Haar keus....