Iemand schreef
Het komt in golven, ze slaan me neer en doen me stikken... terwijl ik een goede zwemmer ben, dit doet verdriet, samen met het opkomende ongeloof dat ze me niet meer in haar leven wil.
Onlangs ben ik dichter bij een van mijn andere dochters gaan wonen, maar degene die van me vervreemd blijft, drijft steeds verder weg, 4 jaar inmiddels.Heb al haar foto's een tijdje weggehaald omdat de aanblik, zoveel herinneringen aan haar jeugd opriepen.
Elke flits van mijn jongste kind, in mijn hoofd, voelt als een mes dwars door mijn hart.
Haar glimlach op de foto's. Haar humor. Het is vernietigend.
Toen ik verhuisde, nam ik een ingelijste foto van haar mee... lachend naast me in een boomhut, als tiener. Denk er over dat ik de foto weer moet gaan opbergen. Het maakt me kapot.
Reacties
Een reactie posten